ایران-روشنایی

ناقوس مرگ الله را بصدا درآوریم

iran-rowshanai — Fri, 23 Oct 2009 04:00:30 GMT

نا قوس مرگ الله را بصدا در آوریم
بعضا بر آنند که ولایت فقیه و کار گزاران ش، با جنایاتی که تا کنون بر علیه بشر مرتکب شده اند، گور حکومت اسلامی را می کنند. حال آنکه آنها به کاری بس بزرگ و سرنوشت ساز تری دست زده اند. آنها گورکن الله هستند. آنها مقدمات یک عزاداری شگفت انگیز را تهیه می بینند. عزای مرگ الله. چرا که الله خود نیز در دام شیطان گرفتار گردیده و در پی وصلت با عروس فریبنده ی قدرت، آسمانها را ترک نموده و گام بر زمین نهاده به زمره ی میرندگان پیوسته است. الله تن خود را نا دانسته بزمین آلوده نموده و زمینی گشته است. این است که مرگ ش فرا رسیده است. ما ایرانیان باید این وظیفه سترگ را بدوش بگیریم و ناقوس مرگ الله را برای جهانیان بصدا در آوریم. کدام ارباب است که مرگش رعیت را خوش نیاید و امید به رهایی را در دل او زنده نسازد. وقتی ایرانیان به خیابانها میریزند، به استقبال مرگ الله است که می شتابند. وقتی شبانگاه ان بر بام ها فریاد بر آورند الله اگبر، بر دوشن خود تابوت الله است که حمل میکنند. این آغازی ست که باید باستقبال آن رویم، اگر ما از بصدا در آورد ناقوس مرگ الله خود داری کنیم، شانه از زیر بار مسئولیت خالی کرده ایم و به نسل آینده واگذار نموده ایم.

مرگ الله را از پیش زرتشت اعلام کرده است. اما این خبر بگوش مسلمانان هنوز نرسیده است. ما ایرانیان هستیم که باید الله را بخاک بسپاریم و خبر آنرا در سراسر جهان بشارت دهیم.
نه تنها ملت خود، ایرانیان را بلکه اعراب و ترک، مغول و آفریقایی را نیز از اسارت و بندگی رهایی بخشیم. تنها با کندن گور الله است که میتوانیم به رهایی امیدوار باشیم. دیگر نباید خود را به برداشتن قدمهای کوچک خشنود سازیم. ملت آماده است که گام بزرگ را برگیرد. حکومت ولایت شرایط به خاک سپاری الله را بوجود آورده است.

اما بعضا هراس لعنت و نفرین را در دل گرفته اند. که وای اگر مردم خبر مرگ الله را باور نکنند؟ وای اگر در مراسم تدفن الله شرکت نجویند؟ وای اگر عبودیت و اطاعت را دون شان انسان ندانند؟ آنگاه الله جاویدان خواهد ماند و شعله آتش انتقام ش نسل های آینده را در کام خود فرو برد. که این خبر را باید هنوز پنهان بداریم. باید آنرا بزمانی دیگر موکول کرد. هم اکنون مردم یک دلند. حرف الله یگانگی آنها را در هم فرو ریزد. هراس از الله ای که در درون، نسل پس از نسل نهاده میشود، پیوسته سبب شده است که حقیقت وجود الله هرگز آشکار نگردد. چه شمشیر الله پیوسته آماده فرو آمدن بر گردنی بوده است که الله را مورد شناسایی قرار دهد و یا انگشت اتهام بسوی الله دراز کند و او را مسبب تاریکی و تعصب و خرافه پرستی و واپسگرایی، معرفی نماید. تهدید به مرگ البته که سکوت میآورد. اما تا کی باید سکوت کرد. آنهایی که نقش الله را در عقب ماندگی علمی و فرهنگی و مهمتر از همه قرنها استبداد را دست کم میگیرند، در پی قدرت هستند نه در پی بر افراشتن پرچم حقیقت. در آنها الله نیز میزید و خود از آن بی خبرند، بر آن تصورند که روشنایی را در درون خود نظاره کرده اند.

هم اکنون که الله بر زمین نشسته است، زمانی ست که باید بدون هراس به چهره اش بنگریم و او را همانگونه که هست، نطاره کنیم، مستقیما، با جزم و عزم. نه در برابرش پشت خود را خمیده ساخته، پوزه خود همچون حیوان بخاک می ساییم، و نه به حقارت و خواری خود اعتراف کنیم. ما باید الله را از لذت خدایی، محروم سازیم. الله جز بندگی و عبودیت چیز دیگری نخواهد. سراسر زندگی را اگر وقف حمد و ستایش الله کنی، هنوز نمیتوانی خود را مصون از خشم و خشونت الله بدانی. الله انسان را آفریده است که ترس و هراس او را در دل بگیرد. مبادا بخود عقل و خرد نسبت دهی قبل از آنکه غایت و نهایت آنرا در الله شناسایی کرده باشی . الله به انسانیت و چیستی و کیستی وجود انسان، اعتنایی ندارد. الله چیزی جز تسلیم و اطاعت نخواهد. الله مرکز وجود و فرمانروای آن است. آزادی و استقلال که مجزا میسازد انسان را از حیوان، تنها چیزی ست که الله با آن سر سازگاری ندارد. آنرا به شیطان نسبت میدهد و منشاء شرک و کفر و سرنگونی انسان، میخواند.

اکنون الله آن موجود بیگانه نیست که در آسمانها میزید و بوصف و توصیف خود در قرآن میپردازد. الله بسیار نزدیک به ما ست اگر چه همیشه مجزا و تنها از بندگان خود می نشیند. آقای خامنه ای را ذره ای تفاوت با الله نیست. خامنه ای نیز همان خواهد که الله میخواهد. خود بارها اعلام کرده است، «عبودیت، یندگی، انضباط اخلاقی». اخیرا « شجاعت» و «بصیرت» را هم به خواسته های خود افزوده است. خداوند خامنه ای شجاعت و بصیرت را برای خود فرمانی و خودگردانی، برای چیره شدن بخویشتن نیست که میخواهد، بلکه برای افتخار و تبختر به خفت و خواری ست، همچنانکه مرسوم است در میان الله باوران. خداوند خامنه ای همان گوید و همان کند که الله گفته است و کرده است. در خشم و خشونت و بیرحمی، خود را آزاد و بر حق میداند. خود را اربات میداند و مردم ایران را رعیت های خود بشمار آورد. خداوند خامنه ای، مثل الله تنها کسی ست که گوینده است. همچنانکه هرگز چیزی بگوش الله نرسد، خداوند خامنه ای نیز از شنیدن بی نیاز است و همچون الله پاسخگوی چیزی نیست. همچنانکه همه ی بندگان و زندگان به الله مسئولند، نسبت به خداوند خامنه ای نیز، اما نه الله مسئول است و نه خداوند خامنه ای. بآن دلیل که خود ارباب اند و فرمانروا.

روشن است که دشمن ما ایرانیان بزرگتر است از خامنه ای و احمدی نژاد. دشمن ما ایرانیان الله است که در درون ما میزید. این الله درون ما بوده است که ما را وا داشته است که سی سال به اسلام نه یک کلمه زیاد و کم، تن بدهیم. هیچ چیز نمیتواند اسارت و بندگی را در نظام اسلامی توجیه کند مگر قرنها باور به الله و پذیرش روابط ارباب و رعیتی بعینوان یک رابطه ی طبیعی. نظام اقتصادی و سیطره ی سرمایه داری نیست موجب تیره روزی ما ایرانیان. آنچه سبب انحطاط و تباهی ما گشته است فرهنگ و نظام ارزشهایی ست که بنیان آن الله پرستی ست. جنبشی که در واکنش به رای خداوند خامنه ای مبنی بر گزینش احمدی نژاد بعنوان ریاست جمهوری پا بعرصه وجود گذاشته است، از مرگ الله هنوز آگاهی پیدا نکرده است. بگذارید که از خداوند خامنه ای دو کلمه را قرض بگیریم و بگوییم که برای برای بصدا درآوردن مرگ الله نیازمند شجاعت هستیم و بصیرت.

بحران قدرت و یا بحران دین

iran-rowshanai — Sat, 22 Nov 2008 14:14:07 GMT

بحران قدرت

یا

بحران دین

آنچه آسمان زندگی اجتماعی ما ایرانیان را تیره و تار ساخته است، بحران و یا بحران زائی نیست. چه اقتصادی باشد و چه سیاسی.این نظام از بدو جلوس بر اریکه قدرت هر روز بر دوش بحرانی حکومت خود را تداوم و استحکام بخشیده است. اما مشکل آنست که این بحران ها از زمان ظهور آقای احمدی نژاد، شدت و تداوم بیشتری یافته اند. چرا که شرایط جهانی به سود جمهوری اسلامی تغییر کرده است. جمهوری اسلامی آن کشوری نیست که از خشم و کینه صدام حسین، همسایه غربی خود هراسناک شده و یا از شرارت ها و خون خواری های طالبان در شرق، دچار تشویش و نا امنی شود . آمریکا نا دانسته و ناخواسته، با نابود سازی دو دشمن آشتی ناپذیر حکومت دین در ایران، صدام حسین و نظام بعثی در عراق و ملا عمر و نظام اسلامی – طالبانی در افغانستان، جمهوری اسلامی را بیک قدرت منطقه ای تبدیل نمود.

طی هشت سال ویرانی و کشتار، جمهوری اسلامی نتوانست یک وجب از خاک عراق را به اشغال خود در آورد، اما هم اکنون، ایران در تمام بخشهای مختلف عراق عمیقا نفوذ دارد. دولت عراق را دشمنان سابق صدام حسین که تحت حمایت ایران بودند، دراختیار دارند و به یارانی سر بزیر و آرام تبدیل شده اند. نیروهای میلیشایی عراق صرفنظر از اختلافات درونی شان در یافت دارنده امداد های مالی و نظامی از برادر بزرگ خود، ایران می باشند. در شرق نیز، زمانیکه طالبان نماینده ایران را همراه چند نفر دیگر در مزار شریف به قتل رساندند، جمهوری اسلامی هرگز نتوانست واکنشی درخور یک کشور مستقل و مقتدر از خود نشان دهد. اما هم اکنون در افغانستان دارای نفوذ قابل ملاحظه ای ست. هم با دولت حمید کرزای روابط حسنه ای دارد و هم بعضی از خان ها و افغان های جنگنده را تحت حمایت خود نگاهداری میکند.

عامل دیگری را نیز در ظهور و رشد این قدرت منطقه ای باید موثر دانست: افزایش صعودی قیمت نفت از هفده دلار به بیش از صد دلار، ثروت هنگفتی را در اختیار دولت ایران گذارد ه است که بتواند هزینه های توسعه نفوذ خود در لبنان و سوریه را با دست و دل باز به پردازد و گروهای کوچک حزب الله را در کشورهای دیگر منطقه حمایت کند. مضاف بر آن رشد اقتصادی و صنعتی چین در سی سال گذشته بآن درجه از بلوغ رسیده است که ایران بتواند از وابستگی اقتصاد خود به غرب بکاهد و برای اجرای پروژه های اقتصادی خود به چین اتکا پیدا کند.

طبیعی است که بحران هائی که جمهوری اسلامی با آن دست بگریبان است، با بحرانهای گذشته نمیتوانند یکی باشد. همچنانکه این قدرت منطقه ای بال و پر بیشتری در میآورد، رقابتها، اختلافات و زد و بند در درون نظام شدت بیشتری میابد. با ایهام و اشاره به یکدیگر اولتیماتوم میدهند و یکدیگر را متهم میکنند. از همان آغاز ظهور رئیس جمهور و شرکاء از جمله سخنگوی دولت، آقای حسین الهام، دولتهای پیشین هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی را مسئول انحراف از راه امام و ارزش های اسلامی خوانده اند. از تورم و بیکاری گرفته تا افزایش سرسام آور مسکن و فقر و محنت را همه دانه هائی میدانند که در آن زمان کاشته شده و در شرایط کنونی رشد نموده و شاخه های بسیار رویانده است. سیاست های داخلی دولتهای گذشته را محکوم میکنند بآن دلیل که سبب غنی سازی گروهی با نفوذ شده اند که براحتی در روند اقتصادی کشور میتوانند اختلال ایجاد کنند تا عطش سودجویی خود را فرو نشانند. سیاستهای خارجی دولت گذشته مبنی بر گفتگوی تمدنها را سیاست انفعال میخوانند، به معنای نرمخویی و کوتاه آمدن در برابر دشمن و خوشرویی به سلطه گرائی . چندی پیش حسن روحانی رئیس شورای امنیت دولت محمد خاتمی را به خیانت در ارتباط با مذاکره با خارجیها متهم ساختند و یکی از دست یارانش آقای موسویان را بجرم جاسوسی دستگیر نموده اند با آن امید که به پیروی از دیکتاتور های بزرگ، دورانی از محاکمه های نمایشی بر پا دارند.

اما طولی نکشید که موسویان به تصمیم قاضی پرونده، سعید مرتضوی از اتهام جاسوسی تبرئه گردید و تنها به اتهام تبلیغات علیه رژیم قرار است محاکمه شود.

رئیس جمهور به نوبه خود، هنوز به گروه های پر نفوذ اشاره میکند که قاضی مسئول پرونده موسویان را زیر فشار قرار داده اند که او را از اتهام جاسوسی تبرئه سازند. سایت بی بی سی گزارش میدهد که آقای احمدی نژاد به خبر نگاران گفته است که:

"اتفاقی افتاده، مطالبی منتقل شده است و کسانی که در نقطه مقابل ما هستند از اطلاعات آگاهی دارند، از این رو شایسته است متن اطلاعاتی که داده شده منتشر شود تا ملت بدانند ما نگران چه هستیم و چه اطلاعاتی به دیگران؛ یعنی به غیر از ملت ایران داده شده است تا ملت ایران نیز از این اطلاعات مطلع شوند".

ناگفته روشن است که آقای رئیس جمهور، وقعی به مراحل و پروسه قوانین قضایی نگذارد و دوست بدارد که همه چیز را همانطور که بوده است، هرچه گفته و شنیده اند مذاکره کنند گان بمردم اطلاع بدهد. بویژه در زمانیکه قانونگرائی بسود ش در گردش نباشد. البته خود گویا لزومی نمی بیند که با مردم در میان گذارد چه چیزی ست که آنقدر آقای رئیس جمهور را نگران کرده است. معلوم نیست که چرا این رئیس جمهور مردمی، درد دل خود را، آنچه که او را نگران ساخته است با مردم در میان نمیگذارد، سوالی ست که اگر پرسیده شده بود بدون تردید، آقای رئیس جمهور یا به متلک گویی می پرداخت ویا بگونه ای رفتار میکرد که هرگز سوالی نشنیده است.

حریفان و رقبای رئیس جمهور کهنه کار تر و با تجربه تر از آن هستند که در دام عوامفریبی جوان و ناشی گرفتار شوند و میدان را برای تک تازی های احمدی نژاد خالی کنند . مخالفان اصلاح طلب، آقای احمدی نژاد و شرکاء را به گزافه گوئی و ندانم کاری در اداره دولت و سیاستهای خارجی متهم میکنند: که آقای احمدی نژاد بقول معروف چاقو های بسیار ساخته است ولی همه بدون دسته بوده اند. از همان آغاز در بوق و کرنای معرفی رانت خواران "گردن کلفت درون نظام،" چنان دمیده است که بسیاری شنوائی خود را از دست داده اند. البته بجز یک مورد که آنهم برکناری مدیر عامل بانک پارسیان بوده است که خود بیشتر یک راهکار سیاسی در رقابت با دشمنان خود تلقی گردید. تا کنون آقای رئیس جمهور یکی از آن رانت خواران که فربه و غنی شده و در کار اقتصاد ایران اختلال ایجاد میکند، و یا یکی از آنها که وام های هنگفت به بانکها بده کارند، و یا زمینهای قیمتی خوش و آب و هوا ترین منطقه کشور را هکتار، هکتار بالا کشیده اند، نه به مردم معرفی کرده است و نه به مراجع قانونی ارجاع داده است. مطبوعات اصلاح طلبان اعلام میکنند که این دولت تاکنون زیر بار نظارت نرفته است. البته مطبوعات اصلاح طلبان هرگز انتظار ندارند که ولایت فقیه که مسئول اصلی و تایید و حمایت کننده رئیس جمهور است، زیر بار نظارت رود. قدرت و نظارت هرگز باهم جمع نشوند.

حریفان آقای احمدی نژاد، زار میزنند که تورم و گرانی است، که بانک مرکزی باید نرخ سود بانکی را براساس معیارهای کارشناسانه تعیین کند نه بعنوان یک ابزار سیاسی بکار گرفته شود و نرخ تورم را بسود قدرت نا چیز نشان دهد. ناله میکنند که در پاسخ به مشکل بیکاری، برنامه های شغل ساز برپا نشده است. سرمایه گذاری که نمیشود هیچ، سرمایه های داخلی پا بگریز گذارده اند. مسکن و گرانی اجاره، مردم را دچار فقر و محنت ساخته است. سرکوب آزادی های خصوصی و اجتماعی، بویژه آزادی مطبوعات شدت یافته است حتی روزنامه های خودی ها را هم می بندند. مطبوعات اصلاح طلبان سیاستهای خارجی دولت را بباد انتقاد میگیرند که خود را در گیر راهکارهای ماجراجویانه میکنند. زبان پرخاش و خشونت را با زبان دیپلماسی اشتباهی گرفته اند. از دهان آقای رئیس جمهور سخنانی بیرون میآید که برازنده رئیس دولت کشوری همچون ایران نیست.

وقتی حریفان احمدی نژاد به بحرانی بودن اوضاع کشور اشاره میکنند، وی بر طبل غنی سازی و سخت سازی روابط با غرب با قدرت بیشتری میکوبد. محاصره نظامی کشورهای غربی را یک جنگ روانی میخواند و به مردم میگوید خاطر جمع باشید که زد و خوردی در نخواهد گرفت. وانگهی اگر هم رخ دهد چه جای نگرانی ست، پاسداران دین همه آماده دفاع از نظام ولایت فقیه هستند. رئیس جمهور با تشدید خصومتها بین کشورهای ایران و آمریکا و اتحادیه اروپا و بی اعتنایی به قطعنامه های شورای امنیت توانسته است گوی را از رقیبان خود برباید و نقطه پایان را بر پرونده هسته ای و احتمالات درگیری گذارده، بحث در آن مورد را بیهوده و خیانت آمیز اعلام نموده و کم و بیش مخالفان را بسکوت وا داشته است.

اما واقعیت آنست که علیرغم این اختلافات که باید واقعی بودن آنها را نیز پذیرفت، رئیس جمهور و دارو دسته اش با مخالفان خود دارای یک وجه مشترکند، هر دو طرف مدافع نظام ولایت فقیه هستند، یعنی در دینی بودن حکومت و دفاع از آن با یکدیگر اختلافی ندارند.

شکی نیست که این شرح مختصر از اختلافات درونی حکومت دین، نمونه هائی بیش نیستند از گفتمان قدرت، که سراسر حیله است و ریا کاری، دو روئی و پشت هم اندازی. گویی یکی هست آلترناتیو دیگری. کمتر کسی است در این میان به نقش ولایت فقیه، مقامی که کنش و بینش او تابع احکام الهی است، اشاره ای کند. آنچه گفتمان سیاسی پنهان میکند، قدرتی است که در اصل دارای بنیادی ست دینی که از قانونمند ی میگریزد و با قانون و قراردادهای اجتماعی بیگانه است.

اما نباید تردید داشت که وجود چنین گفتمانی بسیار سودمند است و مفید در تداوم و استحکام حکومت دین و یا جمهوری اسلامی. اول آنکه مانع بزرگی بر سر ظهور یک نیروی اصیل مخالف با نظام ولایت فقیه شده است و از رشد نیاز بدان جلوگیری نماید. دوم آنکه نقش تعیین کننده دین در این گفتمان را زیر پوشش قرار داده، و دین را مصون و برکنار از نقد و بررسی نگاه میدارد و آموزشهای دین را هرچه بیشتر فنا ناپذیر میسازد. گفتمان سیاسی خود ظاهری بیش نیست. چرا که این گفتمان در اصل و در باطن گفتمان دین و قدرت بعنوان یک واحد است. گفتمان ادامه راه انبیا و پیاده سازی آن در عمل است. احمدی نژاد بر آن باور است که بخشی از هیئت حاکمه بیشتر علاقمند به ثبات و آرامش است، حال آنکه پیامبر و امامان بما آموخته اند که قدرت تنها میتواند در حفظ منافع الله بکار رود، باین معنا که در راه هدایت بشر بسوی او هرگز از جهاد و شهادت نباید هیچگونه امتناعی داشت. بی جهت نیست که شرکاء و دستیاران رئیس جمهور او را موسای زمانه اش نامیده اند. او میخواهد بارگاه فرعونیان را درهم فرو پاشد و در رکاب امام زمان شمشیر زند. او در پیروی از ولایت فقیه، میگوید که وظیفه اصلی دولت حفظ شعارهای انقلاب اسلامی ست، عدالت، جهاد و شهادت است و رعایت حجاب و نظم و انضباط الهی.

مردم ایران باید بدانند که کشور ما دستخوش یک بحران سیاسی نیست، بحران جامعه ما یک بحران دینی ست. جامعه ما در زیر یو غ دین است که به تاریکی تن داده است و خود را هر چه بیشتر پای بند اسطوره ها و افسانه های دینی ساخته اند. این افسار دین است که باید از هم گسیخته شود و صحنه جامعه را ترک کند. حکومت دین است که آفت اصلی جامعه است. نه ریاست جمهوری. یا دینداران بی دین و بی دینان دیندار. مردم باید روزی با خدای خود روبرو شوند و در چهره او بدون هیچ ترس و واهمه ای از تنبیه و مجازات ش خوب بنگرند، همانگونه که هست،و تصمیم خود را بگیرند که به پرستش خدایی ادامه خواهند داد که خود خواه و خود پسند، کینه توز و بیرحم و انتقام جو ست که بندگی میخواهد و اطاعت از احکام زائد و کودکانه و یا خدایی را خواهند خواست که مهربان است و با گذشت و عطوفت و بازای امر به باسارت و بندگی مخلوق، به استقلال و آزادی انسانی احترام گذارد.

راز و رمز کلام الهی (قرآن): قهر و قدرت و فرمانروایی

iran-rowshanai — Fri, 17 Oct 2008 19:38:18 GMT

راز و رمز کلام الهی(قرآن):

قهر و قدرت

و فرمانروایی

ما ایرانیان اسلام مذهب برای یک چیز، بدون استثنا، بیش از هر چیز دیگری، ارزش و احترام قایلیم. آنرا بالاتر و برتر از هر چیزی میدانیم. در زربفت ش می نهیم و رفیع ترین جایگاه را بآن اختصاص میدهیم. بدان نزدیک میشویم، با دست و دلی پاک، با خضوع و خشوع. هستند بسیاری از چیزها، از مادیات و معنویات گرفته تا کم و زیاد و یا داشتن و نداشتن که ما ایرانیان را نیز مانند مردم سایر جوامع دنیا از یکدیگر جدا و بر علیه یکدیگر می شوراند. در یک چیز اما باهم شریک هستیم و شباهت به یکدیگر داریم. که آنهم نیست چیزی مگر باور و ایمان بیک جلد کتاب بنام قرآن مجید، که الله خود از آسمان بزمین فرستاده است.

این کتاب درست است که مثل تمام کتابهای دیگر از کاغذ و مرکب ساخته شده و به زیر ماشین چاپ رفته است، و به لحاظ وزن و اندازه و نیز نمای ظاهر، چندان تفاوتی با دیگر کتابها ندارد. کتاب قرآن اما چیز دیگری ست. در طول تاریخ بشر تاکنون، هرچه کتاب انتشار یافته است از اندیشه بشر تراوید ه است و بزبان بشر نگاشته گردیده است. حال آنکه کتاب قرآن تنها کتابی ست که بزبان الله نگاشته شده است و دانش و عقل و خرد الهی را بر تابد. هر کتابی را زمان ممکن است باطل و کهنه و از رونق بیاندازد. حال آنکه قرآن کتابی ست نهایی و ابدی، زمان را در آن هرگز نه نفوذی ست و نه اثری. کلمات و عبارات ش همه ساخته و پرداخته الله است و آسمانی. در اثبات خود گوید که اگر جن و انس همه با هم جمع شوند، نتوانند بسازند عبارتی مثل یکی از عبارات الهی.

بهمین دلیل، یعنی بدلیل الهی بودنش، قرآن کتابی ست که بر خلاف کتابهای دیگر، یا هرگز خوانده نمیشود و یا اگر هم خوانده شود، انگشت شما رند آنها که دعوی به درک و فهم آن دارند. با این وجود قرآن کتابی ست که بدون لحظه ای توقف، دائم و پیوسته زیر چاپ میرود و چاپخانه ها را فعال نگاه میدارد. ناشران در تولید و انتشار کلام الهی از هیچگونه آلایش و پالایشی و یا سرمایه و هزینه ای دریغ نکنند و گاهی هر صفحه اش را به نقش و نگار بیالایند و هر حرف و زیر و زبر و ضمه ی سخنان الهی را با زر تزئین و به نگارش در آرند.

بعید بنظر میرسد که این کتاب در خانه و یا کاشانه ای حضور نداشته باشد، حتی در آن خانه که تهی است از موجودی توانا به خوانش حرف و حروف انسانی. چرا که قرآن کتابی نیست برای خواندن و فهمیدن، بلکه کتابی ست برای باور و ایمان به توحید و قدرت و کلام الهی. که قرآن منشاء زندگی و هستی ست و نیز مرگ و نیستی. بی جهت نیست که باور داران، قدرتی لایتناهی، قدرتی نقصان ناپذیر بآن نسبت دهند. آغاز و غایت خود را با این کتاب در ارتباط احساس کنند. بعضی از ایمان داران نسخه های کوچک و مینیاتوری آن را که تنها با بزرگتر بین های بسیار قوی خوانده شوند، در جیب شان، روی قلب خود نگاه دارند و یا به گردن خود آویزان کنند تا خود را از هر گزندی مصون دارند. بعبارت دیگر، وجود و حضور این کتاب و تماس با آن احساس خطر و ترس و هراس از اتفاق و یا حادثه ای ناگوار و مرگبار ی را از درون ایمان داران میزداید، امنیت و آسایشی نا گفتنی برایشان فراهم آورد . قرآن را هم بر سر عروس و داماد گیرند و هم در پناهش مسافر را روانه سفر کنند. هم در جشن و سرور و پایکوبی و در سفره هفت سین عید نوروزی، حضور دارد، هم هنگام مرگ و نابودی و سوگواری. به وجود ش نیازمندی، هم در اطاعت و پیروی از امر الهی، هم در بستن عقد و قرار داد تجاری، هم در هنگام تنبیه و مجازات و هم در قصاص و کیفر نهائی، یعنی بدار آویختن و بیرون کشیدن جان از جسم و تن انسانی. مراسمی نیست در زندگی اجتماعی که سر گیرد و یا به انجام رسد بدون حضور کتاب قران و یا ذکر کلماتی چند از آن. هیچ نامه ای، عقد و قراردادی، سند و مدرکی وجود ندارد که با نخستین عبارت این کتاب آغاز نگردد.

بعضی این سلطه قرآن را بر رفتار و کردار و باور دینداران را نشان بارزی بر آن میدانند که قرآن کلامی ست خدایی که بدون واسطه در روح و روان پرستند گان نفوذ نموده و آنها را به تسخیر خود در میآورد. کدام سخن را میتوان در تاریخ بشر یافت که داری نفوذی چنین گسترده در ابنای بشری باشد؟ آقای دکتر رامیار، مولف تاریخ قرآن، با اطمینان و بدون کوچکترین شک و شبه ای اعلام میکند که:

این کلام خداست، این سخن پرودگار جهانیان است، این کتاب خداست و از ذات او تراوش کرده از مصدر جلال و عظمت کبریائیش بر مهبط وحی الهی نزول یافته، بر دل پاک ترین پاکان جهان نقش بسته و دو لب مبارک فرخنده اش بدان مترنم گشته، دل گروند گان حافظش شده و دست توانای مومنان نقش نگار دفتر و دیوانش گشته، مونس عزیز شبهای دراز شب زنده داران کوی دوست بوده، واسطه و راهنمای راز و نیاز پرستند گان و راه گشای دلدادگان طریقت حق بوده، آشنای ذات او است و از او سرچشمه گرفته، و این خود او تعالی است که حافظ و نگهبانش است(تاریخ قران،ص، د، 1362).

البته شاهد مدعای آقای رامیار کسی دیگری جز خود او نیست. شیفتگی وی، گویا او را از ارئه هر دلیل و مدرک و سندی برای اثبات ادعای خود بی نیاز ساخته است. او تخیلات مبالغه آمیز و رمانتیک خود را جایگزین وقایع تاریخی میسازد. آقای رامیار فراموش کرده است که اعراب بادیه نشین یعنی اولین مردمی که باید گیرنده جزئیات قرآن بشمار آیند، پیام و پیام آور خدا را به باد تمسخر گرفتند و به ادعای رسول خدا همچون هذیانی که از مغز بیماری بر خاسته است می نگریستند. هم آنها بودند که پیامبر را برای ارائه سند و مدرک ادعای خود چنان تحت فشار قرار دادند که فرستاده خدا ناچار بود که شبانه برای بقای خویش از مکه پا بگریز بگذارد و به مدینه بکوچد.

بعبارت دیگر، جلال و عظمت قرآن را باید بیشتر ناشی از توصیفات مبالغه آمیزی که در طول تاریخ بمنظور حفظ و بقای فرمانروایی، در باره قرآن بوسیله دینداران حرفه ای از جمله آقای دکتر رامیار، شده است، دانست، تا محتویات کلام الهی. چگونه ممکن است سخنانی که غیر قابل فهم و دور از دسترس عقل و خرد بشری ست در دل بنشیند و با پرستندگانش ارتباط نزدیک، بر قرار کند؟ در واقع مبارزه بمنظور برقراری فرمانروایی الله از بدو ورود اولین آیه آغاز گردید و در تمام دوران رسالت نیز ادامه یافت. مبارزه الله با دشمنان خود است که در قرآن به ثبت رسیده است. البته دشمنان الله هم آنهایی هستند که از تسلیم و اطاعت سر باز زده و به فرمانروایی الله نه گفته اند. قرآن این دشمنان را مشرکین، کافر ین و منافقین شناسایی نموده و آنها را سزا وار عذاب علیم میداند.

بر خلاف ادعای دکتر رامیار، قرآن شاید تنها کتابی ست که برای حفظ و نگاهداریش، چه جنگها که به پا نشده است، چه خونها که ریخته نشده و چه سرها که بر زمین نغلتیده و چه زمزمه های نفی و نقد در نطفه خاموش نشده اند. پس از گذشت چهارده قرن، هنوز هم نتوانی در آن ذره ای نا خالصی بیابی. وای اگر در آن چیزی بیابی ناسازگار با حرمت و سرشت خدائی، با عقل و خرد نقصان ناپذیر الهی، هرچند کوچک و نا چیز. دنیا بر سرت ویران گردد. کفن پوشان و قمه کشان به بیرون جهند و سر بر کف آماده که خون بریزند و سر از روی تنت بر زمین افکنند. بی جهت نیست که عز و احترام و تقدس این کتاب همیشه در افزایش بوده است و قدرتش لایزال مانده است. چرا که در باره آن چیزی بجز نیک و حمد و ستایش هرگز نتوانی بگوئی. دفاع از اقتدار و عظمت این کتاب، چه با تیغ و قمه و تازیانه، و چه با مبالغه و گزافه گوئی، و چه با مطلق و چون چرا ناپذیر ساختن آن با ابزار تفسیر و تاویل، سبب گشته است که جلال و جبروت قرآن در ذهن دینداران خوش باور به عرش اعلا رسیده و باور و ایمان آنها را به عدم عقل و خرد لازم برای درک و فهم گفتار الهی تحکیم و تشدید سازد. روشن است که نادان و نا آگاه را راهی جز تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت نیست.

کلام الهی در دست دینداران حرفه ای، فقها و مجتهدین، آیت اله ها و حجت الا سلام ها که پیوسته نفوذ عظیمی بر فرهنگ، بویژه فرهنگ مردم ساده اندیش و درون پاک داشته اند، چنان عظیم و سنگین گردیده است که ترس و واهمه از نزدیکی بدان بر هر جنبنده و فاعلی چیره شود : نه تنها فاقد عقل و خرد لازم هستی بلکه ممکن است که دلت چرکین و دستت ناپاک و نیت ت آلوده باشد، که البته خدا از آن آگاه ست. به قرآن، هرگز نزدیک نشوی مگر با احتیاط و طهارت، در نهایت حقارت و خواری. آنرا در زربفت نگاه داری و طاقچه کلبه ات را بدان مزین کنی. اما هرگز آنرا نگشایی. چرا که گشودنش امری ست بیهوده. کیست توانا به خوانش زبان الهی و یا به درک و فهم گفتار و نوشتار خدائی، معانی و مفاهیم و محتویات کتاب قرآن و یا کلام الهی. درست است، بیشمارند توده های ساده اندیش که در دفاع از آن لحظه ای در فدای جان خود تردید نکنند. حال آنکه چند تنی بیش نیستند در جهان انسانی آگاه به منظور و مفهوم قرآنی.

اما تنها جلال و جبروت قرآن نیست که ایمان داران را مقهور و مفتون سازد. قرآن نیازی ندارد که برای پایداری خویش اتکایی به عقل و خرد انسانی داشته باشد. قرآن سلطه خود را بر ذهن مردم خوش باور از راه سلطه بر عواطف و احساسات تامین میکند. کیست که تلاوت کلمات الهی را با صدای سوزناک قاری نشنود و تار و پودش بلرزه در نیاید بی آنکه بداند چیست که او را چنان متاثر و از خود بیخود ساخته است. کیست که تحت تاثیر اندوه و حزنی که در آوای قاری نهفته است،از دوست داشتن زندگی، از اندیشه به لذت و سرور و شادی، احساس شرم و حیّا نکند و آرزوی رسیدن به آخرت را نکند. آوای قاری یاد آور مرگ است و نیستی. بهمین دلیل، کلمات الهی، هر چند بیگانه و نامفهوم، بویژه زمانیکه با آوای دلنشین قاری در آمیخته شود در عمق وجود نفوذ نموده و سلطه اش را بر زندگی روزمره گسترش دهد. در گورستان ها و هنگام دفن و کفن بیش از هر نقطه و مکانی، کلمات خدا شنیده میشود، چرا که آنجا است که میتواند ترا بسوی خود خواند و تسلیم خویش سازد. به یادت آورد که این است سرانجام تو، مرگ و نابودی. انا لله و انا الیه راجعون. کلمات نامفهوم قرآنی که بواسطه آوای اندوه بار قاری و با کش و قوس و زیر و بمی که ادا میشود، ترس و هراس را از سر نوشتی مبهم و تاریک، در شنونده تیز و تشدید میسازد. تردید نباید داشت که کنترل آخرت که تنها در قدرت خدا نهفته است تضمین کننده سلطه و سنگینی قرآن بر دهن ایمان دارشود. بنا براین، اگر بگوییم که قرآن جلال و جبروت و شکوه عظمتش را مدیون مفاهیم بیگانه و زبان غریبه می باشد، بعید بنظر رسد چیزی دور از واقعیت بیان کرده باشیم.

بویژه برای ما ایرانیان که الله سخن گوید با زبانی همچون زبان عربی، در بهترین وجهش، شویم طوطی و تکرار کنیم آنچه رسد به گوشمان. نادانی خود را موجه دانیم، چون ما کجا و آن معانی عظیم و مفاهیم عمیق و سنگین و راز انگیز کلمات الهی کجا. در ناتوانی در درک و فهم سخنان خداوند در خود شک و تردید نداریم. خود را بسیار حقیر تر از آن دانیم که بدانیم که چیست و چه معنی دهد گفتار خدائی. با دلی پاک و چشمانی بسته امر و نهی خداوند را همانگونه که در قرآن اعلام نموده است اطاعت کنیم. هر روز با نام او برخیزیم و بخسبیم. خود را به پایش افکنیم و عاجزانه به رکوع و سجده افتیم، عبادت و نیایش ش کنیم. از یادش هرگز غافل نشده، پیوسته طلب عفو و بخشایش و رحمت کنیم. در ابراز بندگی بعنوان فوری ترین مسئولیت بشری، سخنان خدا صریح و روشن است و در آن کوچکترین ابهامی و جود ندارد. آقای حاج عبدالمجید صادق نوبری در ترجمه یکی از آیه های سوره حمد، می نویسد که: بنده در برابر خدا اعتراف به تسلیم و اطاعت میکند و میگوید:

در نهایت اطاعت و ذلت (تاکید نگارنده) تو را می پرستیم و تو را معبود خود قرار داده جز تو دیگری را برای عبادت خود شریک قرار نمی دهیم و منحصرا از تو در جمیع امور کمک میطلبیم و از غیر تو چیزی نمی خواهیم (قران مجید ترجمه فارسی، ص2)

و باین ترتیب، یعنی با تسلیم تمام و کامل خود به خداوند و اطاعت از اوامر و امیالش، از مسئولیت دانستن و فهمیدن خود را رها سازیم. واقعیت نیز آنست که خداوند بشر را باین لحاظ هرگز مسئول نساخته است. او بشر را خلق کرده است که بنده او باشد. او را مسئول حمد و ستایش خود ساخته است. آنهم نه بدلخواه بشر، بلکه درست و دقیقا همانگونه که خود در قرآن درس بندگی را آموخته است. خدا قرآن را به منظور آموختن بندگی به بندگانش بزمین فرستاده است. چرا که هر حمد و ستایشی که از بنده (بشر) ریشه گیرد ناسازگار است با شایستگی و عظمت خداوند. بندگان کمتر از آنند که حمد و ستایش شان را الله پذیرا شود. باید همانگونه او را حمد و ستایش کند که او امر فرموده است. این است تاویل عبارت بسم الله الرحمن الرحیم. همچنانکه یکی از بزرگترین تاویل گران جهان فقاهت، استاد علامه سید محمد حسین طباطبائی مولف تفسیر المیزان (در بیست جلد و متجاوز از هزاران هزار صفحه) به آموزش بندگی به بشر در ابتدائی ترین سوره قرآن در تاویل خود از سوره حمد اشاره دارد که:

...که از وضع آیات این سوره، مخصوصا بقرینه توجه از غائب به خطاب در ایاک نعبد و ایاک نستعین(3) ظاهر میشود که این سوره در واقع کلام بندگان است در مقابل خدا، یعنی خداوند روش بندگی و ستایشی که شایسته مقام او است به بندگان خود میآموزد،(تاکید نگارنده) و شاهد زنده ه این موضوع همان جمله است "الحمدلله " است. چرا؟ زیرا: ستایش و حمد خدا در واقع توصیف او است در حالی که خداوند از توصیف تمام توصیف کنند گان منزه است همانطور که میفرماید سبحان الله عما یصفون، الاعباداله المخلصین..."( تفسیرالمیزان، جلد اول،ص ،21).

بنا براین چاره ای نداریم مگر آنکه فهم و درک کلام الهی را بردوش آنان گذاریم که حرفه ای برای خود ساخته اند، از نا فهم کردن و مبهم ساختن سخنان الهی: دینداران حرفه ای از جمله تفسیر گران و تاویل گران قرآن آسمانی، که در راز آمیز و سحر انگیز ساختن و حتی جادویی نمودن کلمات الهی از هیچ فرو گذار نکرده اند. آنان، هزاران هزار کتاب نگاشته اند در باره هر حرف و جزئی از کلام الهی. جملات را شکسته و تجزیه کرده و تحلیل سپس دوباره با یکدیگر ترکیب کرده اند. هر زیر و زبر و ضمه آنرا سالیان دراز مورد تحقیق و تفحص قرار داده اند که در یابند منظور، قصد و نیت خداوند را، آنکه نهفته است و نهانی در سخنان الهی. اما در آن صفحات بیکران هیچ نگفته اند مگر حمد و ستایش قدرت و اقتدار خداوند و یا فرمانروای نهائی. اگر این خدا سازنده و خالق جهان درون و بیرون است و هم چنانکه در سوره حمد در وصف خود گوید که رب العالمین است و مالک یوم الدین- ایاک نعبد و ایاک نستعین و یا ارباب بهشت و دوزخ است و مالک بر جمیع بندگان. اگر این خداوند می بیند و به ثبت رساند کوچکترین حرکت و رفتار جنبنده ای را در عالم هستی. اگر میشنود آن زمزمه درونی، در آنچه که هست و نیست. اگر آگاه است به مکنونات ضمیر یکایک افراد و ابنا حیوانی و نباتی، نیز کند سنگها را وادار به سخنگویی، طبیعی است که سخنانش هرچه هست حقیقت است و غایت، نقصان ناپذیر است و مستقل از زمان و مکان و نهایی. اگر خداوند تعالی تمامی این حقایق عمیق و مطلق را در کتاب قرآن خود ، بیان داشته است، کیست که بتواند از کلمات الهی بکاهد، و ابهامات و تاریکی ها را از آن بزداید. چه هرچه عظیم تر و عمیقتر، سنگین تر و گرانبار تر معانی و مفاهیم قرآنی، کوتاه تر و ناتوان تر عقل و خرد انسانی. تفسیرگران و تاویلگرانند که عمیقتر باید بجویند و بکاوند، همچون غواصان غوطه ور شوند در دریای بیکران علم و دانش خدائی در جستجوی آن گوهر ناب و اصیل، غایت وجود و هستی. از زندگی می برند و خود را غرق در معانی و مفاهیم سحر انگیز کلمات آسمانی کنند تا بتوانند از ظواهر و محکمات قرانی بگذرند و رمز و راز هستی و نیستی را در باطن و مشتبهات کلمات الهی بجویند. این امری ست بیرون از دانایی و توانائی نه تنها مردم عادی بلکه حتی مردم دانا با تحصیلات رسمی و عالی.

واقعیت آنستکه کتاب قرآن بلحاظ حجم، کتابی ست کوچک متشکل از 114 سوره و 6000 آیه. کتابی ست در حد یک کتاب جیبی. در این کتاب خداوند با صراحت و سادگی سخن گوید. نمیتواند جز روشن و صریح چیز دیگری باشد کلام الهی، زیرا که بر اساس امر است و نهی، دعوت است به تسلیم و اطاعت و فرمانبرداری. وعده پاداش و رستگاری و تنبیه و مجازات در روز قیامت و زمان حسابرسی. او پیوسته به پیامبر خود فرمان میدهد که به مردم بگو، ابلاغ کن، هشدار بده یادآوری کن که باید مراتب بندگی خود را پیوسته بجا آوردند. خدا فرامین خود را با فصاحت و بلاغت هم صادر میکند. صراحت و سادگی از ضروریات زبان قدرت است و در نتیجه نمیتواند چیز دیگری باشد مگر آنچه که میگوید. چرا که فرمانروا را نخواهد که فرمانبر نفهمد و نداند چیست فرمان و امر و نهی الهی. صراحت، روشنی و شفافیت از ویژگیهای زبان فرمانروایی ست. چگونه ممکن است فرمانبر تسلیم شود، تن به اطاعت دهد اگر نگیرد امر و نهی را به صراحت و روشنی. با جرات بسیار میتوان گفت که نتوانی آیه ای در کتاب آسمانی بیابی که تهی از این حقیقت باشد. که سرشار از امر و نهی و صدور فرمان نباشد.

آقای دکتر رامیار مولف تاریخ قرآن، کلام الهی را- بدون آنکه قصد آنرا داشته باشد- چنین خلاصه میکند:

این خود قرآن است . در آن تحریف و دروغ و کاستی و افزونی از انسانها راه نیافته، تخیلات شاعرانه و خیالبافی های ادیبانه و گرایش های مغرضانه بشری در آن نیست . این وحی است و تنزیل. هدایت است و رحمت، امر است و نهی ... (تاکید از نگارنده) اختصاصی به انسانی خاص و امتی مخصوص ندارد. جهانشمول است و گیتی فرا در هر زمان و مکان ، بهتر و راهبر و راهنما ست(تاریخ قران، ص 7 ).

بعبارت دیگر زبانی که بیانگر امر است و هدایت گر و رهنما و یا زبانی که زبان نهی است و احکام بی چون چرا، نمیتواند راز و رمزی و یا گوهری را در درون خود نهان دارد که به کشف آن با ابزار تفسیر و تاویل نائل آیی. سخنان خداوند نمیتواند چیزی باشد به جز شرح و توصیف صریح و روشن و بدون ابهامی از قهر و قدرت ، اقتدار و فرمانروایی. بی دلیل نیست که تفسیرگران و تاویل گران سخنان الهی، بر این کتاب ساده آنقدر، بدون هیچگونه محدودیتی افزوده اند و بر هر کلمه اش صدها بلکه هزار ها جلد شرح و توضیح نوشته اند. آنچه لایتناهی و نا محدود است آن چیزی نیست که در قرآن یافت میشود بلکه آن چیزی که بر آن افزوده اند. تفسیر گران و تاویل گران قرآن در پی آن نیستند که فرمانروا را به فرمان بران نزدیک سازند. چرا که این نزدیکی منجر به باطل و عاطل ساختن وجود خود گردد و حرفه دین داری . اگر خدا، بر عکس آنچه دینداران حرفه ای گویند، بجای فرمانروایی قهار و پر قدرت و سلطه افکن، موجودی بود بخشنده گناه و گناهکاری، امید و آرزوی رستگاری را با تسلیم و اطاعت در نمی آمیخت، کسی را مجازات و تنبیه نمیکرد و به جرم سر پیچی و نه گوئی در آتش دوزخ خود تا ابدیت نمی سوزاند، بجای انتقام جویی، در دوزخ خود را برای همیشه مسدود میساخت، بندگان خود را رها میساخت از بند و زنجیر احکام الهی، دیگر نه نیازی به تفسیر گری بود و تاویل گری، و نه فقیه و مجتهدی دانا به سخنان لایزال آسمانی. اینان، دینداران حرفه ای هستند که سخنان خدا را پیچیده و مبهم، راز آمیز و سحر انگیز کرده اند. چرا که بزرگی و عظمت و شکوه خدا یکی است با بزرگی و عظمت و شکوه آنان. زیرا که آن گوهر ناب خفته در باطن سخنان الهی را آنها یافته اند که چیزی نیست مگر قهر و قدرت خدائی و یا فرمانروایی. آنها می بینند و میشنوند و میگویند، آنچه خدا دیده است و شنیده است و گفته است. آیا چنین انسان هایی میتوانند چیزی کمتر از خدا و فرمانروا باشند؟ تنها با پایان دادن به فرمانروایی الله است که میتوان فرمانروایی دینداران حرفه ای را نیز به پایان آورد.

رمضان: "ضیافت آزادی یا اسارت و بندگی

iran-rowshanai — Wed, 10 Sep 2008 03:55:18 GMT

رمضان:

"ضیافت آزادی"*

یا

اسارت و بندگی

ماه رمضان ماهی ست بی شباهت به هر ماه دیگر در سال. در این ماه مسلمان باید خود را دربست بدین بسپارد. دیگر کافی نیست که روزانه در پنج مقطع زمانی، هر چه در دست دارد رها کند و بشتابد بسوی وضو و طهارت و افکند خود را بخاک و بستاید و حمد رب العالمین گوید با رعایت جزیی ترین آداب و مقررات( بعنوان مثال: اگر یکی از شصت پاها با زمین تماس کافی بر قرار نکند، ممکن است سجده بندگی ات را خداوند نپذیرد). دیگر کافی نیست که بنده مسلمان نشان دهد که از خدا ترس و هراس در دل و در سر چیزی بجز اندیشه بقدرت نا متناهی ذات الهی دارد؛ که او مالک بهشت است و دوزخ؛ که او حاکم است بر این دنیا و نیز آن دنیای دیگر. این البته وظیفه ایست روزانه برای یک مسلمان دینمدار. خداوند دیگر باین رضا نیست در ماه رمضان. باید امتناع از خوردن و نوشیدن کند آنکه مسلمان است و دیندار، از صبح سحرگاهی تا غروب آفتاب. بپا خیزید در نیمه های شب. بار گیرد با چشمانی آلوده بخواب برای گذ ران فردایی پر مشقت و طولانی. بیافزاید قدری بیشتر بر آنچه هنوز در گلو دارد از تنولات در افطار پیشین. سپس بخواب نازنین بازگردد. نه نگران کار و امرار معاش باید باشد و نه در گیر علائق مادی و دنیوی. در این ماه باید که از خواهش ها و تمنا های درونی نیز در گذرد و خدای یگانه را محور هستی روزانه خود قرار دهد.

در سختی و شدت این حکم الهی نباید شک و تردید بخود راه داد. مسلمان با رضایت خاطر باید به سختی و درد و رنج در ماه رمضان تن در دهد و از حمد و ستایش باریتعالی لحظه ای غافل نباشد تا خدا از او راضی و خشنود شود.

آقای محمد خباز در تریبون اصلاح طلبان، روزنامه اعتماد ملی، ماه رمضان را تحفه ای اعلام میدادر پراز برکت و رحمت و مغفرت الهی. و از پیامبر نقل میکند که در موعظه خویش بمناسبت ماه رمضان بامت خویش خبر رسانده است که خداوند در ماه رمضان درب بهشت را گشوده نگاه می دارد و درب جهنم را بسته . در این ماه مسلمان میتواند با اعمال و رفتار نیک بدان راه یابد و یا با ارتکاب به شر، درب رحمت الهی را بر روی خود ببندد. او از پیامبر نقل میکند که تاکید نموده است که:

به تحقيق شقي‌ترين و بدبخت‌ترين مردم كسي است كه در اين ماه از آمرزش الهي محروم گردد. گرسنگی و تشنگی در این ماه یاد آور گرسنگی و تشنگی روز سخت قیامت باشد

(اعتماد ملی،22/6/1386)

آری برکت و رحمت و مغفرت را رب العالمین اهدا میکند، اما باید بدانی که آگر نخواهی از آن بهره ور شوی به شقی ترین و بدبخترین مردم پیوسته ای. آیا میتوان آمرزش خدا را نپذیرفت؟ اگر امروز تاب و تحمل درد و رنج را نداری، چگونه میتوانی تاب دشواریها و محنتهای روز قیامت را آوری؟ چگونه میتوانی خود را در معرض خشم و خشونت خدای قادر و دانا قرار دهی؟ کیست که آرزومند شقی بودن و بدبختی ست؟ میتوان یکماه را بر خود سخت گیری تا خدا وند توانا در دفتر خود ثبت نموده و در روز حسابرسی شاید که از بار گناهان بندگانش کاسته شود. مضاف بر این رمضان ماهی که در آن خداوند رحمان است و رحیم، ماهی که خداوند کرامتش را به بندگانش بارزانی و با عطوفت اهدا میکند در عین حال ماهی ست که ترا آماده سازد از برای روز قیامت، روزی که خداوند دفتر اعمال ترا میگشاید، روزیکه تحملش بسیار رنجبارتر و درد انگیز تر است از آنچه در این دنیا تجربه کنی.

مسلم است که هیچ عمل و رفتار نیکی نتوانی، اگر امتناع از خوردن و نوشیدن نکنی، طهارت و وضو نگیری و خود را گرسنه و تشنه نگاه نداری. یازده ماه دستگیری از گرسنه گان و فقیر و فقرا کن، اما در ماه رمضان از روزه داری و ستایشگری، از سینه زدن و گریه زاری اجتناب ورز. این عملی ست که با آن بدون تردید درب جهنم را در برابر خود گشوده ای. یعنی که راه شقاوت و بدبختی را برگزیده ای. اگر، بعکس در ماه رمضان کنی و گویی، برخیزی و بخسبی، بنوشی و تناول کنی طبق احکام و اوامر الهی و به سجده های طولانی ادامه دهی ، به بهشت الهی دست یابی و عروس زیبای زندگی ابدی در نعمت و فراوانی را بدست آوری. اینست برکت و رحمت و مغفرت الهی، در ازاء تسلیم و اطاعت، فرما نبری و فرمانبرداری.

در دنباله این روایت آمده است که پیامبر خطاب به پیروانش میگوید که:

ايها الناس؛ به درستي جان‌هاي شما در گرو اعمال شماست. پس با استغفار جان‌هاي خود را آزاد سازید. پشت سنگین شده از گناه را با سجده های طولانی سبک کنید(اعتماد ملی،22/6/1386) .

نمیتوان بقصد و نیت خداوند کمترین شک و تردیدی داشت، نجات و رستگاری با اعمال انسان در رابطه مستقیم با یکدیگرند. بار گناهی که بر پشت انسان سنگینی میکند نتیجه اعمال او ست. این بار را سبک تر خواهی کرد اگر تن به تسلیم و اطاعت دهی و با طلب مغفرت و عجز و لابه و توبه جان خود را آزاد سازی. بی دلیل نیست که آقای سید محمد سعید مدنی در سرمقاله تریبون ولایت فقیه، روزنامه کیهان، ماه رمضان را " ضیافت آزادی" می خواند. وی مفاهیم انسان و انسانیت و آزادی را با احکام رمضان پیوند میزند و میگوید که رمضان ماهی است که باید بحنگ و مبارزه با دو دشمن بپردازی: بیرونی و درونی. مبارزه با دومی که دشمنی خطرناکتر از دشمن بیرونی ست بسیار دشوارتر است. زیرا که این دشمن درونی است که عامل اصلی اعمال گناه آلوده ایست که انسان مرتکب میشود.

آقای مدنی که خود دینداریست حرفه ای، در معرفی دشمن درونی از امام علی نقل میکند که گفته است: " اعدی عدوک نفسک التی بین جنبک" و بترجمه نگارنده سرمقاله، " دشمن تر از نفس تو علیه تو وجود ندارد ، نفسی که نه در بیرون بلکه درون- میان دو پهلوی تو- قرار دارد" (کیهان، 13 سپتامبر 2007

اگر چه کشتار نفس، دعوتی ست به تسلیم و اطاعت در برابر اوامر و احکام الهی و نیستی و نابودی خویش، آقای مدنی سرمقاله نویس تریبون اصولگرایان پیرو ولایت فقیه، خوانشی دیگر دارد از این روایت: بر آنست که رمضان دعوتی ست بآزادی و آزادگی. بعبارت دیگر، رمضان ماهی ست که انسان مختار شده است و آزادی یابد اگر به کشتار نفس خویش برخیزد. چرا که نفسی که در درون ، میان دو پهلموی انسان میزید، دشمنی ست که به نابودی کشاند انسانرا. گمراهش نموده، وادارش سازد که همه حقایق مطلق را کذ ب و واهی پنداشته، دل به لذایذ مادی و دنیوی بسته و خود را در چنگال شهوت شکم و شهوت جاه ومال اسیر و بنده سازد. انسان زمانی میتواند وارد در قلمرو آزادی و انسانیت شود که نفی و انکار نفس خویش کند، یعنی شیطان غرایز و شهوات را از درون خویش براند. بزبان ساده تری، انسان باید خود را به حقیرترین موجودات روی زمین تقلیل دهد تا بدینترتیب بخالقش بزرگی و عظمت و موجودیت و هستی دهد. چگونه ممکن است که انسان باشی و آزاده زی ای، اگر گرفتار نفس خویش شوی؟ مگر میتوانی لحظه ای اندیشه رب العالمین را از خاطر خود بزدایی و گوش فرا دهی بآوای وسوسه انگیز نفس؟ خداوند ناظر بر کوچکترین تمایلات درونی آدمی ست. او آگاه بر مکنونات ضمیر انسانی ست. به ثبت رساند در دفتر وکتاب خویش، اعمال و رفتار انسان را که در قیامت و یا روز حسابرسی، بکار گیرد. البته که باید پاسخگو باشی؛ که چرا گرفتار تن و خواسته های تن شده ای؟ بچه دلیل بغرایز و شهوات خود گردن نهاده ای؟ امام علی گوید این نفس را باید کشت، چونکه فریبکار است و ریاکار. از تسلیم و اطاعت به ذات الهی بازت میدارد. نسبت بحقایق و احکام نهائی و الهی بی اعتنا و بی باورت میسازد. بنا بر استدلال آقای مدنی، نفسی که مخلوق را از خالق جدا و مستقل و رها از رهنمودها و هدایت های مقدس آسمانی سازد، دشمن انسانیت است و آزادی وآزادگی. اسارت در چنگال غرایز درونی، شکی نیست که تن دادن بشیطان است و عملی شیطانی.

البته تحت حکومت دین، این انسان که اسیر نفس خود گردیده است جویا شود و سوال کند که اگر شهوت و شکم آنقدر گمراه کننده، شیطانی و بد و شر است چرا آفریدگار آنها را آفرید و در نهاد انسان قرار داد، تردید نباید داشت که بدار مجازات آویخته خواهد شد. آیا این انسان است که نادان است و کودکانه میاندیشد و یا رب العالمین، ارباب حاکم بردو جهان بیرون و درون و بهشت ودوزخ ؟ آیا نباید به هوش و ذکاوت این حاکم تردید کرد؟ اگر انسان تهی از غرایز و شهوات مورد پسند است چرا خداوند چنین انسانی را نیافرید؟ این چه خدایی ست که غرایز و شهوات را در نهاد انسان قرار داده و آنگاه احکام و دستوراتی صادر نموده که آنها را مهار ساخته، در درون خود نیست و نابود سازی؟ منظور خدا از این بازی چیست؟ آیا غرض آن است که انسان را از بند غرایز و شهوات رها نموده و آزاد سازد تا خود او را باسارت و بندگی کشاند؟ این آن سوالی نیست که اندیشه دیندار را بخود مشغول سازد.

اصولگرای نامبرده در ادامه گفتار خویش در باره رمضان و یا "ضیافت آزادی"، آموزه های دینی در باره ماه رمضان را کلیت بیشتری بخشیده و در آموزه زیر خلاصه نموده و میگوید که:

در واقع لب کلام کتاب آسمانی و چکیده آموزه های نبوی خلاصه توصیه های معصومین (علیهم الاسلام) برای انسان و خطاب به او این است که : آزاد شو آزاد شود تا بعنوان یک موجود خود مختار و صاحب اراده و دارای قدرت انتخاب، درست تصمیم بگیرد و بهترین راه را انتخاب کند (کیهان، 13 سپتامبر 2007)

کیست که ادعا کند که آزادی یک مفهوم و نهادی ست بیگانه و در خصومت با دین؟ کیست که دعوی آن دارد دین حق گزینش و خود مختاری را از انسان سلب کند؟ اما مشکل آنجاست که در دین انسان آزاد است که بهترین راه را برگزیند و درست تصمیم بگیرد؟ مسلم است که انسان آزاد نیست که خود را بغرایز طبیعی و انسانی بسپرد. آزاد نیست که به تن و نیازهای تن بپردازد. آزاد نیست که بانحراف برود و به تجربه نیک را از شر جدا سازد. آزاد نیست که بجوید و بیافریند خود و دنیای خود را. آزادی در تسلیم و اطاعت مطلق و گردن نهادن بامتناع ها و ممنوعیت های وضع شده در کتاب الهی ست و تن دادن بسختی و گرسنگی و تشنگی . انسان آزاد است که شب و روز را وقف حمد و ستایش ارباب دو جهان کند و به انکار نفس خود نشیند. از تمام آن چیزها که تن لذت برد و قرین خوشی و سعادتش کند، انسان خود را باید محروم سازد. این آیا براستی آزادی ست و یا اسارت و بندگی و یا حقارت و خواری.

نویسنده کیهان به تبلیغ و ترویج نظام فرمانروایی و فرمانبرداری می پردازد اما در باره آزادی بعنوان خصلت انسانی سخن فرساییها میکند. او آزادی و انسانیت را در گرو اجرای بدون چون و چرای اوامر و احکامی میداند که خداوند برای هدایت و نجات بشر، در ماه رمضان صادر نموده است. بعبارت دیگر، رمضان ماهی ست که دیندار باید هرچه بیشتر باوامر الهی گردن نهد و براهی که برای او از پیش برگزیده شده است، همان راهی که بسوی آن قرآن هدایتش میکند گام نهد تا بآزدای و انسانیت دست یابد. چنین کنی زمانیکه صاحب اراده و قدرت انتخابی در آنزمان است که بهترین راهها یعنی راه تسلیم و اطاعت را برگزینی و حکومت دین را بر سراسر جهان مستقر سازی، اینست ضیافت آزادی.

اگر فرمانبری و فرمانبرداری شرط لازم آن است که انسان باشی و آزاد زی ای، بدرستی روشن نیست که چیست مفاهیم و نهاد های اسارت و بندگی در نظر آقای اصولگرای پیرو ولایت فقیه؟ اما کجاست آن شاهد و مدرک که اگر گردن بر احکام الهی نهی بر هیچ حکم دیگری گردن ننهی. که سائیدن پیشانی خود در سجده های طولانی بخاک و تسبیح لاینقطع ارباب دو جهان، انسان را لزوما ظلم ستیز سازد وعادل و دادگر؟

هزاران سال است که رمضان تکرار شده است و بسیاری خود را در این ماه دربست بدین سپرده اند. توانمندان چه طعامها که به مسکینان و مستمندان نخوراندند. در این ماه دشمنی و عداوت کنار گذاشته میشود، فقیر و غنی کنار هم نشینند از یک سفره تناول کنند. در رمضان نه تنها غنی و فقیر بوحدت رسند، بلکه ظالم ومظلوم، نیز ستمگر و ستمدیده. در این ماه چه حاجتها که از خدا نخواهند. در این ماه خداوند چه عجز ولابه ها که نشنود. اما مسلمانان بلحاظ حقوق فردی و اجتماعی از محرومترین مردمان روی زمین اند. نظام فرمانبری و فرمانبرداری بر اساس قهر و قدرت، سرکوب و دیکتاتوری، یکی از برجسته ترین وجوه جوامعی است که مردم آن اکثرا مسلمان اند و اکثرا در ماه رمضان فرمانبرداران خوبی هستند. آیا این بدان دلیل نیست که مسلمان به خواری و حقارت خود خو گرفته است و بخود به چیزی بیش از یک فرمانبردار مطیع و سربزیر ننگرد؟ آیا این بدان دلیل نیست که مسلمان بمنظور آنکه خدای خود را بزرکترین و قادرترین سازد بالاجبار خود را باید خوار و حقیر سازد، خود را اسیر و عاجز سازد؟ نفس انسانی خویش را نابود سازد که بآفریننده خویش هستی دهد. آیا این نیست جوهر نیست انگاری، که باید نفس خود را نفی و انکار و نابود سازی تا هستی یابی؟

اندوه در آنست که مسلمان اگر سر بشورش هم بر دارد، در دفاع از نظام فرمانروائی است و فرمانبرداری. صد بار اندوه بارتر آنکه فریفته خدائی ست که او را کودکی فرض میکند که نا دان است و تا ابد نادان باقی خواهد ماند. کودکی که سری پر شور دارد، پراز هوی و هوس و پیوسته در پیش گیرد راه گنهکاری و گمراهی و آلودگی. خداوندی که او را مورد ارعاب وتهدید قرار میدهد، به تکرار هشدارش دهد از خشم و غضب و انتقام خداوند بترسد و هراس او را در دل نگاه دارد. وای اگر در راهی گام نهی که در مسیر ذات الهی نباشد، اگر نافرمانی کنی، اگر نه گویی و سرپیچی کنی، عذاب و شکنجه، بارها مردن و زنده شدن در ذلت و خواری عقوبتی ست دوزخی که در انتظارت است. بعکس پاداشت دهد اگر فرمان بری، اگر گویی و کنی آنجه که او مقرر داشته است. مسلمان زمانی بانسانیت و آزادی دست می یابد که خاموش و نابود سازد آنچه در او انسانی ست. چنین انسانی البته که گردد آماده پذیرایی هر ظلم و ستمی بآسانی.

انسانی که باحکام مطلق و نهایی تن میدهد و روزانه باید در اندیشه بار گناهانی باشد که بآن دنیا انتقال خواهد داد، انسانیست فرمانبردار و بی خبر است از آنچه انسانیست. انسانی که خود را اسیر ارزشهای کهنه و پوسیده می کند، غریزه ارزیابی، غریزه حقیقت جوئی در وجود خویش را میکشد. مسلمانی که باید باور آورد به غایت و حقیقت نهائی که در کتاب قران نوشته شده است، چه نیازی دارد به کتاب دیگری؟ چه نیازی دارد که در پی غایتی باشد انسانی: چگونه میتواند اندیشه بکند بآزادی، وقتی آزادی میشود روزه خواری، اسارت در چنگال تن: شکم و شهوت، لهب و لعب و بی بند و باری؟ کسی که آری گویی در نهادش گذارده شده است از نه گویی عاجز است و نا توان. او دچار شرم و عذاب شیطان شود اگر اندیشه نه گویی بسرش افتاد. تجربه نشان میدهد هر جا که دین دارای اقتدار بوده است، سرکوب و تنبیه و مجازات نه گوئی بسیار سنگین تر و خشن تربوده است. در حکومت دین است که هرگونه نمادی از نه گویی با عکس العمل پاسداران دین روبرو گردد. مسلم است که جامعه ایکه نیازمند ارشاد است آنهم از طریق قهر و خشونت و یا ترس و وحشت از سوختن در دوزخ، به بدترین نوع ظلم و ستمگری تن دهد بی آنکه خمی بابروی خود بیاورد. برای اینگونه مسلمانان است که ماه رمضان ماه ضیافت آزادی ست، نه تداوم اسارت و بندگی. اینست حرف روشنایی

*عنوان سرمقاله کیهان در 13 سپتامبر 2007.

دین خصم آشتی ناپذیر آزادی

iran-rowshanai — Wed, 16 Jul 2008 15:15:25 GMT

دین

خصم آشتی ناپذیر

آزادی

وعده بر این بود که وقتی دین به قدرت رسید، بساط کهن سال استبداد و دیکتاتوری، زور گوئی و قلدری برچیده شود. مردم از سرکوب و خواری و حقارت دوران شاهی رهائی یافته، برای اولین بار در تاریخ ایران روی به آزادی و آزاد زیستی گذارند و فعالانه ظرفیت ها و توانائی های خود را بدون ترس و هراس بمنصه ظهور رسانند. ظاهر و باطن یکی گردد و بنمایی همان که هستی. برای بودن مجبور نیستی که پوزه خود به درگاه قدرت بسایی، مجیز گوئی و ثنا و ستایش شاهنشاه و قدرتمدار کنی. گفتار و یا بیان آدمی از بند سانسور و سرکوب رها یی یابد. مردم دیگر مجبور نخواهند بود، اول به اطراف خود بنگرند، اصل و اصول دور اندیشی و مصلحت در نظر گیرند آنگاه کلمه ای به نفی و یا به نقد از قدرت در گوش یکدیگر پچ پج کنند. حال این بیان، شعر باشد یا موسیقی و یا تاتر، و یا رقص و نوازندگی، و یا نقاشی و سینما و یا بیان سیاسی و ادبی. مردم به آزادی نماینده های خود را بر گزینند تا اراده ملت و نه قدرت را قانونمند سازند. خانه قانون گزار متعلق به ملت گردد د و از برای حفاظت و دفاع از منافع ش برخیزد. داد و ستد، و اقتصاد کشور، تولید و توزیع مستقل از قدرت، شکوفا و جامعه را از فقر و محنت نجات بخشد، یعنی آزادی و استقلال را حکومت دین قرار بود به ملت باز گرداند و نقطه پایان را بر نظام استبدادی بگذارد.

کمتر کسی میدانست پی آمدهای پیوند دین و قدرت، چه خواهد بود. یا بعبارت دیگر، وقتی که امام بر جایگاه شاهنشاه نشیند، جامعه و ملت روی به کدام سوی خواهند نهاد؟ آزادی و استقلال و یا بازگشت به گذشته ای مغایر با خصایل و سرشت انسانی، نظام استبداد و اسارت و بندگی؟

اما چیزی طول نکشید که دین نقاب عطوفت و مهربانی از چهره برگرفت و صورت زشت و کریه، خشن و جبار خود را آشکار نمود. رحم و رحمانی اگر بود بلافاصله از دین رخت بر بست. جای خود را به قهر و خشونت داد. کمتر کسی میدانست که در راه خدا و بنام نامی اش، آلوده ساختن دست خود بخون انسانهای سرکش نه تنها سهل و آسان است بلکه لذت بخش است و غرور آمیز. دشمنان را به جرم "محاربه با خدا" و "مفسد فی الارض" در بام رهبر انقلاب، و یا امامی که به شاهی رسیده بود، به جوخه های اعدام سپردند. چه تعجب از نزدیکی امام با کشتار و خونریزی. دین امامپرستان، دین خون است و خونریزی، دین شقاوت است و قهر و خشونت. امام شجاعتش در کشتن و کشته شدن است. وقتی وزنه بردران ایران به خدمت امام خمینی رسیدند، امام خطاب به آنان گفت: ورزشکار امام علی بود. با یک ضربه شمشیر دشمن را به بدو نیم میساخت. این است برجسته ترین خصال بهترین امامها، امام علی، یعنی کشتن و خون ریختن با مهارت و تردستی. چرا که نه؟ خدا را راضی کند. چیست بالاتر و برتر از این. رضایت خدا است که شنیع ترین اعمال بشر را توجیه میکند. صدها سال است که امامپرستان خونریزی روز عاشورا را جشن میگیرند، بر سر و سینه خود میکوبند، خود را آزار و شکنجه دهند، شیون و زاری کنند و آتش انتقام جویی را در درون خود شعله ور نگاه دارند تا سال دیگر مکرر کنند. آیا میتوان از آنان که قرنها در آتش انتقام سوخته اند، و آرزومندند که در رکاب امام خون ریزند تا آخرین قطره خون خویش، انتظار رحم و مروت نسبت به دگر اندیش و دگر زیست را داشت؟ یا انتظار احساس شرمندگی و شرمساری از سرزدن و دو نیم ساختن، دشمن که بجای خود، رقیب و مخالف را داشت؟ این سوی آزادی نبود که به رهبری امام و دین در آن ره میسپردیم، بلکه سوی تاریکی بود و سوی بازگشت بگذشته و برقراری نظم و انضباطی جدید بر اصل و اساس رسالت و امامت.

با جلوس امام بر تخت سلطنت، پیوند دین و قدرت نیز آغاز گردید. شیخ و طلبه، تسبیح و سجاده، زهد و تقوا، را رها کرده، از حجره ها بیرون خزیده ، شمشیر زن امام شدند و بعنوان دژخیم دین، شهیر گردیدند. هزاران فقیه و آیت اله و شیخ و یا حجت الا سلام و طلبه، کار و حرفه طلبه گری را ترک کردند. امور اجرائی، بازجویی و باز پرسی و یا ابزار قهر و قدرت را در انحصار خود گرفتند. دادگاه های انقلاب را به تسخیر خود در آوردند. آن طلبه که در حجره بآموز ش اصول طهارت و عبادت، حدیث و روایات اشتغال داشت، به مفتش و پاسدار، تفنگدار و قمه زن دین، مبدل شد. شکنجه گاه ها و زندانها را زیر نعلین خود گرفت. مهارت دیندار حرفه ای- طلبه و یا کلاهی- در شقاوت و بیرحمی البته که شگفت آور است، غافل از آنکه او از نسل "تشیع سرخ است، یعنی از نسلی که از ریختن خون هیچ انسانی در راه خدا رویگردان نبست. هرچه کشتار غیر دین بیشتر، مقام ش بالاتر در نزد خداوند. او بنام خدا تیغ و تازیانه میزد، به همین دلیل با مهارت، باقدرت و بدون ترس میزد. او بر اساس باور و ارزشهای الهی بود که به سادگی و سهولت خون می ریخت و سرکوب میکرد. چشم پوشی، عفو و بخشایشی در کار نبود. پرچم عاشورا برافراشته بود اما با شمشیر یزید بود که سر از تن جدا میساخت. مغلوب شد گان و اسیران جنگ قدرت و رقابت را تحت آزار و شکنجه وادار به اعتراف و توبه میکردند و سپس آنها را به جوخه های اعدام میسپردند. انتظار ترحم از امامپرستان حرفه ای، انتظاری ست بیجا. آنها در پی تحصیل رضای خدا بودند و هنوز هم. خدای امامپرستان عاشق شهید است و شهادت. اینست که آنها که باین مقام نائل آیند، خداوند بآنها زندگی ابدی دهد و هماغوشی فرشتگان باکره شان کند. نظمی که ریشه در رسالت و امامت دارد سر آشتی با آزادی ندارد.

به معنا و مفهوم این پدیده نوظهور، یعنی وقتی که امام، شاهنشاه شود و یا دین با قدرت پیوند خورد، کمتر کسی با شک و تردید مینگریست. بسوی تاریکی روان بودیم اما خود بدان آگاهی نداشتیم. چرا که حکومت دین را تاریخ ما تجربه نکرده است. در ادوار تاریخی دین پیوسته خود را پشت قدرت پنهان ساخته است. با شاهان قرنها در مسالمت زیسته است. باین رضا بود ه است که شاهان در راه دین شمشیر زنند. بهمین دلیل در مقر خود یعنی حوزه ها ی علمیه و مساجد باقی ماند. اما در خانه ها و عادات، رفتار و کردار ملت نفوذ و رخنه یافت و فرهنگ را در زیر سلطه خود گرفت. بعبارت دیگر، ملت ما تاریکی حکومت دین و یا زمانیکه منبر و تخت شاهی و یا امام و شاهنشاهی یکی شوند را تجربه نکرده بود که از پیوند دین با قدرت رم کند و از آن بگریزد. پس روی بدوران تاریکی نهاد ه بودیم از آن جهت که نظم و انضباط دینی را مضاف بر نظم و انضباط استبدادی نیز پذیرا شدیم. ملت ما که آزادی را تجربه نکرده بود، هراسناک از آزادی، در مدار غیرت و سنت و تعصب گرفتار ماند. تسلیم گردید بی چون و چرا. سپس با طاعت و فرمانبرداری بازگشت نمود بعادت دیرینه فرهنگی. ملتی که دست پرورده امام است و امام در سرشت ش نشسته است، براحتی و بدون مقاومت، پیوند دین و قدرت را می پذیرد. از خطر آزادی، از شک و تردید و ابهام گریختند که در پناه دینِِ و نظم و انضباط دینی و حقایق مطلق احساس امنیت و آسایش کنند. اما چرا گریز از آزادی ،از آنچه جوهر وجود انسانی ست.

یکی از آموزشهای دینداران حرفه ای و حوزه های علمی پیوسته، نظم بوده است و انضباط که از طریق تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت میسر میگردد. باین معنا که بیک نظام باید ها و نباید، ارزشها و باورها باید تن دهیم که الهی اند و نهائی که حقیقت اند و مطلق، از آداب عبادت و طهارت گرفته تا رمز و رموز اجتهاد و خدا شناسی. در نزد فقیه و طلبه، آزادی در انضباط دینی ست. آزاد آنست که بخدا خود را تسلیم کند، در عمل و اندیشه، در گفتار و کردار. خرد انسانی نیز مراتب کمال را زمانی بپیماید که خود را غرق در اندیشه ی الهی کند. از خود بریده، و پرهیز جوید از آنچه به نفع خویش باشد و ارضای تن. ترک دنیای ماده و مادی کند و به پیوندد به دنیای معنوی و روحی، یعنی زیستن نه با عشق بزند گی، بلکه زیستن با عشق به مرگ و نیستی. چنین نظم و انضباطی جامعه را به دو گروه فرمانروا و فرمانبردار تقسیم سازد. فرمانبر مقلد است و فرمانروا مجتهد. یکی عالم بغایت است و حقیقت، دیگری نابینا است و ضعیف، که نیازمند راهنمائی است و هدایت. فرمانبردار را چاره ای نیست جز پذیرش، زیرا که نه تنها در گزینش آزاد نیست بلکه وابسته هست و نادان. بدین ترتیب فرمانبر پیوسته از تجربه سرشت انسانی خویش، یعنی آزادی و آزاد زیستی محروم و بیگانه میماند و از آن گریزان میشود.

آنان که در این نظام بال و پر میگشایند با یک نقص ذاتی ببلوغ و پیری رسند: ناتوانی در درونی ساختن نظم و انضباط. چرا که تنها انسان آزاد است که میتواند نظم و انضباط را درونی سازد. آنکه تابع نظم و انضباط از بیرون است، مثل انضباط دینی، انسانی ست نه آزاد و نه مستقل، او فرمانبردار است. چرا که او نیست سازنده و یا آفریننده ارزش و ارزش سنجی. او به ارزشهایی باور دارد که داده شده است از بیرون و از بالا. این دین است که میگوید ربا خوری بد است. اگر مقلد از این امر اجتناب میکند بآن دلیل نیست که خود بعنوان انسان با رجوع به عقل و غریزه انسانی خویش باین نتیجه رسیده باشد. روی، گرداند از رباخواری بخاطر اجتناب از گناه و ترس و وحشت از سوختن در آتش جهنم. چنین نظم و انضباطی ذاتا بیرونی ست. انضباط بیرونی انسان را به حیوانی فرمانبردار تبدیل میسازد بی آنکه خود بدان آگاه باشد. انضباط بیرونی نه تنها فرمانبر را تولید میکند بلکه فرمانروا را نیز. یکی بدون دیگری نمیتواند و جود داشته باشد. فرمانروا یا مالک قدرت است و یا دانش و یا هر دو باهم، همچون شرایط کنونی. آنها که حقیقت را دانند و یا دانش آنرا دارند حاکمند و فرمانروا. در چنین شرایطی نیاز قدرت و دین به نظم و انضباط بیرونی با یکدیگر پیوند خورند و غریزه فرمانبرداری را در ملت هرچه بیشتر تقویت کند و او را از مسئول ساختن وجدان در درون محروم میسازد. مسئول فرمانبرداران، دینداران قدرتمدارند، مجتهدین و فقهای عالمند، که هم کلام خدا را میدانند و هم تیغ و تازیانه بدست دارند. آنجا که حرف آخر و نهائی را کسی زند که هم قدرتمدار است و هم حقیقت شناس، نه استقلال میتواند وجود داشته باشد و نه آزادی.

بنابراین نظام فرمانروایی و فرمانبرداری و نظم و انضباط دینی نمیتواند سازگار باشد با استقلال و آزادی . چرا که آزادی آدمی را بی نیاز میسازد از تن دادن به نظم و انضباط بیرونی و نظام تسلیم و اطاعت، تقلید و تبعیت. برقراری انضباط بیرونی تنها میتواند بقای خود را تامین سازد با سرکوب غرایز طبیعی. آزادی غریزه ایست انسانی که نهفته است در طبیعت و نهاد او. تنها در آزادی ست که میتوانی نیاز به نظم و انضباط را درونی سازی و در پیروی از آن خود را به کمال رسانی. هنرمندان شهیر و نامدار، ورزشکاران قهرمان هرگز به مقام شامخ خود دست نیابند اگر تن بیک انضباط درونی ندهند. هنرمند و قهرمان، کمال را در انضباط یافته اند. چرا که برگزیده است به آزادی. آنچه او را به کمال میرساند احساس مسئولیت است از درون، نه اجبار از بیرون. فرمانبر خوبی کند چون خدا را خشنود سازد. اما آزاد پیشه خوبی کند چون بدان ایمان دارد. فرمانبر نیکی کند بمنظور پاداش و از شر پرهیز کند به دلیل هراس از عقوبت و جزا. اما آزاد پیشه نیکی کند و بپرهیزد از بدی براساس ارزش سنجی انسانی، سازگار و همساز با سرشت و طبیعت آدمی، یعنی آزادی.

بعبارت دیگر، برخلاف تعبیر و تفسیر دینداران حرفه ای، آزادی نه یکی است با بی انضباطی و بی بند و باری و نه با بی مسئولیتی و بیعاری. مسئولیت تنها میتواند ناشی شود از آزادی. آزادی گزینش است و آفرینش. فرمانبر را نتوان مسئول دانست چون او محروم است از حق گزینش. نیا فریده چیزی در بندگی که خود را مسئول آن بداند در آزادی. فرهنگ امامپرستان، فرهنگ فرمانروایان و فرمانبرداران، فرهنگی است که در آن آزادی چیزی ست نافی نیاز به نظم و انضباط . چیزی ست ضد اخلاق و فساد آور. آزادی شر زا است و زشت، بر خلاف اطاعت و فرمانبرداری که زیباست و دلپذیر.

بهمین دلیل هم چنانکه دین بر اریکه قدرت نشست و ابزار قهر و خشونت را در دست گرفت، انضباط حجاب را برقرار ساخت که سرکوب سازد میل به گزینش و آزادی و بنیاد گذارد نظام فرمانروایی و فرمانبرداری. ایمان و باور به حجاب نه ضروریست و نه لازم. که گزینش از آن دیگری ست. آنکه آگاه است به حقیقت الهی. تو باید فرما نبری و اطاعت کنی. اگر دینداری، باید که به امر الهی گوش فرا دهی. خرد و عقل بتو بخشیده است که او را شناسائی کنی نه به شناخت خود بپردازی. اگر از اوامر الهی، سرپیچی، باید که در انتظار سوختن در شعله های سوزان دوزخ باشی.

شکی نیست که انضباط بیرونی، یا انضباط دینی که ستون نظام فرمانروایی است و فرمانبرداری ، تنها میتواند برقرار بماند با ابزار سرکوب و قهر و خشونت، چرا که مواجهه است با سرپیچی و نفی و مقاومت. چرا که تمایل به آزادی غریزه ایست انسانی. آنرا میتوان مهار کرد و در نهان محبوس نمود اما نمیتوان آنرا در انسان کشت و نابود ساخت. بهمین دلیل بعد از گذشت سی سال، حکومت دین برای برقراری انضباط حجاب هنوز باید نیروهای پلیسی، بسیجی و امنیتی را بکار گیرد که بد حجاب را تعقیب و دستگیر و تبعید کنند. انضباط حجاب در این معنا نفی آزادی انسانی است، انسانی که میتواند بر گزیند بر اساس ارزش سنجی خویش. از این محرومیت تنها زن نیست که رنج میکشد بلکه بر کل جامعه است که نظام فرمانروای و فرمانبرداری تحمیل گردد. اینست که آنجا که دین و انضباط دینی حاکم است، تاریکی هست و نا آزادی.

دینمداری یا انسانمداری کدامیک اهریمی ست؟

iran-rowshanai — Sat, 21 Jun 2008 13:19:49 GMT

دینمداری

یا انسانمداری

کدام یک اهریمنی ست؟

آنچه در انسان اهریمنی ست و حیوانی،بمنصه ظهور آورد، دینداری و دینمداری. نشان داده است که در عمل چیزی نیست دینمداری جز کین خواهی و انتقام جویی، جنگ طلبی و خونریزی، خود بینی و خود خواهی. بر حق است همیشه دینمدار. دارد جانب درستی و راستی. پیمان او با ذات الهی ست نه با همنوع خود، انسان اجتماعی. او منزه از گناه است و آلودگی. زاهد است و پیوسته در اندیشه ی رستگاری. انگشتر عقیق بدست دارد، ذکر گوید و تسبیح صد و یکدانه گرداند. بر پیشانی اش دارد نشان عبودیت و بندگی. او خوب است و خیر خواه و برکنار است از زشتی و پلیدی.

هیچ امری وجود ندارد که دینمدار از توجیه آن عاجز و نا توان باشد. چون غایت خدا است و یکتا پرستی. چیست که جایز نباشد به نام او. هر سری را بر زمین افکند بر پای او. هر خونی را جاری سازی در پای دین او، بویژه که اگر بینا باشد و دانا، اگر گو یا باشد و توانا، همچون آسما، دخت مروان و یا ابو افکا، شاعرانی هجو گو که بفرمان پیامبر اسلام به ضرب شمشیر دو نفر دین پرست بخون خود غلتیدند؛ و یا همچون احمد کسروی که به هلاکت رسید بدست قهرمان دین، نواب صفوی؛ و یا سعید سیرجانی که جان به جان آفرین تسلیم نمود در دست دژخیم خداوند خامنه ای، حسین شریعتمداری.

در نزد دینمدار، باطل، حق است و حق، باطل. افترا و تهمت حق است و حق تهمت است و افترا. انتخاب هر وسیله و ابزاری جایز است در خدمت خدا. مهم نیست که نارو زنی و یا قرار داد و پیمان شکنی. مهم آنست که دستی به ته ریش خود بکشی، صلواتی بگویی و نام خدا را بر زبان آوری. ثواب گیری و پاداش اخروی اگر که تیغ را بنام خدا بر هر گلوئی بنهی و هر قلبی را بشکافی. جهاد گر شوی و به قهرمانان دین به پیوندی اگر شربت شیرین شهادت بنوشی، یعنی که اگر تا آخرین قطره خون خود در راه خشنودی خدا و پیامبر و امام، خون ریزی و سر بر زمین افکنی، درخت دین را آبیاری کنی و سر سبز و زنده نگاهداری. آنگاه در نیستی بزند گی ابدی و حوری های باکره بهشتی دست یابی.

کافی است نیم نگاهی به روزنامه کیهان و سخنان شیوای سر دبیر ش، شریعتمداری که الگوی کامل دینداری و دینمداری است، بیندازی. دروغ میگوید، تهمت و افترا میزند، پرونده های بی شمار جاسوسی میسازد برای آنان که دشمن دین پندارد، در خدمت خدا و در دفاع از حکومت اسلامی. هرچه گوید و کند، هرچه اندیشد و نویسد، همه جایز است و پسندیده در نزد ذات الهی. چنانچه گناهی هم مرتکب شود بار سنگین گناهان را بر پشت خود سبک مینماید با گذاردن پیشانی خود در ذلت و خواری بر مهر تسلیم در سجده های طولانی.

دینمدار بدر ستی انسانی ست برتر و برگزیده، چون عمیقا غیرتمند است و غیرتی، مدافع عفت است و عفاف و ناموس و اخلاق دینی. سخت بسر و سینه خود برای امامان معصوم و مظلوم می کوبد و زار زا ر اشک میریزد و پیوسته آماده شهادت است در راه رسالت و امامت و در آغوش کشیدن زندگی ابدی. هرگز دچار عذاب وجدان نشود، اگر خدای ناکرده دست خود آلوده کند بخون بی گناهی. وجدان او آسود است از ارتکاب به جنایت و خیانتکاری. دینداران دینمدار، همچون خمینی و خامنه ای و رفسنجانی و کروبی، زندانها و اسارتگاه ها را پر از دشمنان دین سازند. جسم و جانشان را در زیر شکنجه، بشکنند و زخمین نمایند، به اعتراف به خیانت و جنایت وادار شان سازند سپس آنها را بدار مجازات آویخته و یا به جوخه های اعدام بسپرند. باین ترتیب شهوت دینداری و خدا پرستی خود را فرو نشانند. آنها حد الهی باجرا در آورده، انسانها را خوار و ذلیل سازند و از قصاص و سنگسار و قطع اعضای بدن متهم هرگز باکی ندارند. چون همه در راه دین است و دینمداری، در خدمت جلب رضایت رحمان رحیم است و خشنودی ذات الهی. چرا که چیزی نیست عدل و داد الهی مگر قهر و قدرت و خشم و خشونت و بیرحمی.

دینمدار هرگز از ارتکاب به عمل زشت و بد رویگردان نیست چرا که امیدوار است که جبران کند زیان را با طلب مغفرت و پرداخت صدقه، نذر و قربانی، رفتن به زیارت امام و پذیرش هزینه و رنج سفر حج. دینمدار میتواند دست خود را بخون انسان دیگر آغشته سازد و دیه آن را به پردازد و مورد عفو خداوند قرار گیرد. موازنه بد و خوب در قیامت است و روز حساب رسی که وجدان دین پرست را بخود مشغول میدارد، نه پرهیز از اعمال زشت و اهریمنی. دینداری و دینمداری پروانه ای ست برای تجاوز به حق و حقوق انسان و تحقیر و تکفیر دگر اندیش در کمال قساوت و سنگدلی. وجدان او آسوده است و رها از هر گونه اضطراب و نگرانی.

حال آنکه انسانمدار ذاتاً دوستدار انسانی دیگر است. چرا که در انسان دیگر است که خود را می بیند. تنها میتواند روا دارد بانسان دیگر، آنچه بخود روا دارد. نه بیش نه کم. بخود زخم زده است اگر زخمین سازد انسان دیگر را. دینمدار تنها خدا را بیند و عاجز است از دیدن هم نوع دیگری. انسانمدار طبعا نمیتواند درد و رنج انسان دیگری را بر تابد، وای بحال آنکه هم نوع خود را به غل و زنجیر اسارت کشد و یا سر او را با شمشیر بر زمین افکند. و یا او را بدار مجازات آویزد و به جوخه اعدام سپرد. انسانمدار دست خود را بروی انسانی دیگر بلند نکند و پیوسته از قهر و خشم و خشونت، کین خواهی و انتقام جویی بپرهیزد. خونی که در رودخانه های تاریخ جاری گشته است پیوسته به نام دین بوده است و دینداری و دینمداری.

خدای انسانمدار، خدایی ست مهربان و دوستدار انسان. بی نیاز است از حمد و ستایش و تعظیم و تکریم و سجده. او نه مجازات کند و نه پاداش دهد. او انسان را دوست دارد بدون شرط و شروط و اسارت و بندگی. او سرافرازی و غرور، استقلال و خود مختاری انسان را میخواهد، نه ذلت و خواری او از صبح سحرگاهی تا مشرق و مغرب آفتاب. او میخواهد که انسان آزاد باشد و مسئول نه در بند و مومن و نا مسئول. خدای انسانمدار نه دارای دوزخ سوزان است و نه بهشت برای مردان شهوت زده و تشنه ی حوریان باکره. خدای انسانمدار، انسان را آزاد و خود مختار خلق کرده است و طبع او را جدا از حیوان سرشته است. در او وجدان انسانی نهاده است و او را مسئول اعمال خود قرار داده است. تنها در آزادی ست که انسان میتواند به مرتبه انسانمداری نائل آید. حال آنکه دینمداری از انسان حیوان زبون و مطیع و فرمانبر سازد.

بدون تردید حکومت اسلامی، حرکت بسوی انسانمداری و آزادی، عشق به زندگی و دوست داشتن هستی و بیزاری از نیستی را با غرب شناسایی میکند؛ چرا که انسانمدار را هرگز موهای افشان زن و یا برجستگی اندامش بهراس وا نمیدارد و او را گرفتار و اسیر احساسات و هیجانات حیوانی نکند. انسانمدار زن را انسانی برابر می بیند و می پندارد. او را نه به بند حجاب کشد و نه بزیر آن پنهان سازد. آنچه شرم انگیز است پنداشتن زن است بعنوان یک شی هوس انگیز و وسوسه زا و شیطانی که باید او را محروم ساخت از حق و حقوق انسانی.

بنا بر فهم دینمدارن البته که انسانمداری و انساندوستی یک پدیده ساخت فرهنگ غربی است که در آن اخلاق و امیال الهی افول نموده، کفر و مادی گرایی، مصرف جویی و افزون خواهی، ابتذال و انحطاط ، فحشا و هرج و مر ج جنسی حاکم گردیده است. بنا براین رژیم دینمداران هر حرکتی بسوی آزادی را با حرکت بسوی غرب، شناسایی نموده و سپس سرکوب و مغلوب میسازد. حال آنکه حرکت بسوی انسانمداری و آزادی، ضرورتا یک حرکت انسانی ست. رهایی از سنتهای کهنه و پوسیده است و افسانه و اسطوره پرستی. سرپیچی از نظم و نظامی است استوار بر اساس تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت. رهایی از ارشاد است و حجاب و نهی از منکر و امر به معروف، رهایی از احکام فقاهتی است و قانونمندی های اسارت و بندگی. این حرکت بسوی آزادی ست و بلوغ و خود مختاری، انسانمداری و انسان دوستی ست که روزی شور برانگیزد و کاخ ولایت را ویران سازد. این است حرف روشنایی.

بحثی در باره قرآن بشری: سروش، سبحانی، بازرگان

iran-rowshanai — Thu, 05 Jun 2008 22:55:18 GMT

بحثی در باره قرآن بشری:

سروش، سبحانی، بازرگان

اسطوره ها و افسانه های دینی پیوسته در زندگی ما ایرانیان حضور داشته اند. به ارزشهایی که بدان باور داشته ایم شکل بخشیده، احساس و عواطف ما را تحت تاثیر عمیق خود قرار داده و درونمایه شخصیت ما ایرانیان را ِکشته اند. از خلل ناپذیر ترین، افسانه رسالت بوده است و اسطوره پیامبری . بدین معنا که خداوند با بندگان و مخلوق خود در یک هزار و چهارصد سال پیش از این سخن گفته و اوامر و فرمان هائی برای بندگان خویش مبنی بر تسلیم و اطاعت و هدایت بشر به راه مستقیم از طریق جبرئیل، سرکرده فرشته های الهی، به محمد، یک مرد آمی و بیسواد مخابره نموده است. که خدا جبرئیل را از آسمانها بزمین فرستاده و از میان آدمیان سراسر دنیا محمد را برای ابلاغ فرمانهای خدا به بندگانش برگزیده است. آنچه اینجا حائز اهمیت است، این است که علیرغم جبروتی بودنش، اسطوره رسالت هرگز بر راه و روش زندگی و فرهنگ ما سلطه نمی افکند و سازنده شخصیت ما نمی شد، اگر دفاع از سلطه و سروری خود از ابزار قهر و قدرت و خشم و خشونت، بهره نمی گرفت.

بعبارت دیگر، ادامه حیات و زیست اسطوره رسالت یا نهادین شدن آن در تاریخ جامعه ما، وابسته بوده است به سرکوب و نابودی هرگونه شک و تردید در ایمان و باور نسبت به اسطوره های دینی و یا چالش و نقد و بر رسی آنها. هر سخنی به نفی و نقد، اهانت و توهین و ظلم به عصمت محمد و آل محمد و گاهی جرم و حتی جنایت از سر دشمنی با خدا و فرستاده او، محسوب میشده است. ریختن خون دشمنان خدا و یا ریختن خون تا آخرین قطره خون خود در جنگ با آنان هم در زمان رسالت بعنوان یک عمل قهرمانی ستایش میشده است و هم پس از آن. جنگ و جهاد، جان نثاری و شهادت در راه دین یک تکلیف شرعی، یعنی فرمان الهی بوده است و هنوز هم.

بنابراین، هرگز نباید از نقش قهر و قدرت و خشم و خشونت در تداوم و پایداری اسطوره های دینی غفلت ورزیم. صدور فرمان خاموش ساختن صدای مخالف از زمان رسالت آغاز شده است و تا زمان حاضر باشکال گو نا گون ادامه یافته است. مصونیتی که دین در برابر نقد و برسی در سایه قهر و قدرت و خشم و خشونت بدست آورده است، سبب گشته است که تنها یک تعریف و تعبیر از واقعه ای که در یک هزار و چهارصد سال گذشته بوقوع پیوسته است وجود داشت باشد. که قرآن کلام خدا است، کلام نهائی و غائی که بشکل وحی به محمد انتقال یافته است، بدون کوچکترین دخل و تصرفی.

فهمیدن واقعه وحی و خوانش فرامین الهی در کتاب قرآن موجبی گردید که گروهی این امر را به حرفه ای تخصصی تبدیل کنند. زیرا که فهمیدن رسالت و چگونگی گزینش محمد و نیز فهم سخن خداوند تنها در نتیجه سعی و کوشش مداوم و تلاش دائمی و یا اجتهاد ممکن میگردید. که تخصص در دین ظاهرا نیز همراه بود با بریدن از زندگی عادی و کسب زهد و تقوا. باین معنا که این متخصصین که باید آنها را دینداران حرفه ای نامید از فعالیتهای تولیدی کناره گرفته و تنها به تولید دانش الهی اشتغال یافتند. این شغل نه تنها منبعی بود برای امرار معاش بلکه خود نیز جایگاهی بود با منزلت و اعتبار بسیار. بنابراین به سختی میتوان انتظار داشت که این گروه تعبیر و تفسیری واقع بینانه و بیطرفانه از واقعه سخن گویی خدا و گزینش محمد بعنوان پیام آور ش ، ارئه دهند. چه اگر به آن بمثابه یک واقعه بشری و تاریخی، عاری از سحر و جادو می نگریستند، حرفه دینداری را غیر ضروری و زائد و باری بر دوش جامعه می ساختند. بنابراین، دینداران حرفه ای پیوسته از راز انگیز و سحر آمیز نمودن هر چه بیشر اسطورهای رسالت و امامت، سود جسته اند، و هر تعبیر و بررسی را منکوب ساخته اند هم به لحاظ منزلت و قدرت و هم به لحاظ ثروت و مکنت. رجوع شود به مطلب:

(راز و رمز کلام الهی(قرآن): قدرت، اقتدار و فرمانروایی).

بحث و جدالی که بین سروش، استاد فلسفه و مدرس دانشگاه ها و یکی از مجتهدین حوزه های علمیه، آیت الله سبحانی از چندی پیش آغاز گردیده و در مطبوعات و رسانه های مختلف نیز انعکاس یافته است – که هنوز نیز ادامه دارد، بیانگر دفاع از حیات و زندگی و تداوم سلطه ی اسطوره رسالت، بنا بر تعبیر و تفسیر فقاهت در عصر کنونی است.

این بحث با ادعای آقای سروش مبنی بر محمدی و یا بشری بودن قرآن آغاز میشود. سروش در یک مصاحبه رادیوئی در خارج از کشور نقش محمد را در آفرینش قرآن محوری میخواند و ادعا میکند که محمد را نباید صرفا گیرنده وحی الهی و تحویل آن دانست. چرا که چنین نگرشی البته محمد را به یک ضبط صوت که نقشی خنثی در مخابره وحی الهی دارد، تقلیل داده و معضل سخنگویی خدا را همچنان لاینحل میگذارد.

آیت الله سبحانی در پاسخ به سروش بعنوان یکی از متخصصین مجتهد جامع الشرایط که مراتب اجتهاد را به حد کمال طی نموده است و دانایی و بینایی او مورد تایید همقطارنش است، اظهار میدارد اینکه قرآن سخنان خدا بوده است و از طریق جبرئیل به پیامبر بشکل وحی نازل گردیده است، حقیقتی ست چون چرا ناپذیر. کتاب قرآن نیز حاوی فرامین الهی ست که زندگی بشر بر اساس آن باید بدون چند و چون اجرا گردد. این یک حقیقت مطلق و نهایی ست در آن کوچکترین شبهه ای وجود ندارد مگر آنکه یک دسیسه و توطئه ای در کار بوده باشد که سروش شاگرد برجسته ی آقای آیت الله مطهری در رادیوهای خارج مطرح میکند که قرآن کلام محمد است که به اذن خدا به خلایق ابلاغ گردیده است.

آقای سروش در توضیحات خود در باره بشری بودن قرآن، در پاسخ به آقای سبحانی، تلاش میکند که با توسل به عرفان، خدا را به محمد و محمد را بخدا تبدیل کند. وی در شرح خود استدلال میکند که نسبت محمد و قرآن مثل نسبت درخت آلبا لو و میوه آن آلبا لو است. یعنی که محمد را باید درختی دانست که در طبیعت ش قرآن نهاده شده است و میوه است کلمات الهی ست. همچنانکه درخت بدون تجویز الهی نازا میماند محمد نیز بدون اذن خدا قادر نبود که قرآن را بیافریند. واقعیت آنست که حالات متغیر بشری مثل افسرده گی و شادی که در قرآن انعکاس یافته است، بنا بر ادعای سروش، بیانگر این حقیقت است که قرآن دارای ماهیتی ست بشری و وحی نیز چیزی ست مثل الهامات شاعرانه. باین معنا که محمد توانسته است تحت یک شرایط راز انگیز ی به مقام خدائی برسد و به آفرینش کلام الهی نائل آید. اگر چه تعبیر و تفسیر ماهیت بشری قرآن و چگونگی نزول وحی ایده ایست که آقای سروش از منابع دیگری کسب کرده است، با این وجود این خطر را در بر دارد که لایه ای از هزاران لایه های توی در توی راز انگیز و اسرار آمیز رسالت را که قرنها در هم تنیده شده و نهادین گشته اند، بر کند و در افسانه سخنگویی خداوند، انتقال پیام خدا به پیامبر از طریق جبرئیل، ابلاغ صراط مستقیم و شریعت الهی بوسیله رسول خود، اندکی شک و تردید ایجاد کند. اما این نکته شایسته یاد آوری ست که سروش هرگز قصد سحر زدایی از اسطوره رسالت را نداشته است. بلکه با توسل به عرفان مولوی خواسته است، اسطوره کهنه و پوسیده رسالت را لباسی نوین پوشانده و معضل گویند گی خدا و افسانه رسالت را به عقل و خرد انسان نزدیکتر سازد.( رجوع شود به مطلب:

محمد بشر بشیر و یا قهر و قدرت و شمشیر).

در پاسخ به توضیحات سروش بار دیگر آیت الله سبحانی بدفاع از مطلق بودن شریعت الهی و رد فهم متغییر از آن، نهایی بودن صراط مستقیم که در قرآن داده شده است، میپردازد؛ و در عین حال سروش را متهم به داشتن فهمی انحرافی و یا فهم اشعری یعنی نسبت دادن حسن و قبح به شرع و عدم لزوم بهره گیری از عقل و خرد را در زدودن کذب و دروغ از خداوند، میکند. چنین فهمی را وی ناسازگاری و مغایر با مرجعیت علمی امامان معصوم و اصل خاتمیت، اعلام میکند. سر انجام تعبیر و تفسیر سروش را از وحی الهی اسف بار تلقی و دو پهلو سخن گفتن را زشت و نا روا و دور از انتظار از استاد میخواند. وی با آوردن مثالی به روشن ساختن انتقاد خود از گفتمان سروش مبادرت میکند:

مثلا اگر همه ما می گوییم قرآن کتاب حضرت محمد است، مقصود از آن این است که قرآن کتاب خداست که بر حضرت محمد نازل شده است ولی شما این جمله را می گویید و پس از آن جملاتی را می آورید که بر خلاف مقصود همگان است. می گویید " پیامبر در آفرینش قرآن، نقش محوری دارد "، یا " روحیات پیامبر از شادی و غمگینی در کتاب او اثر گذاشته است "، و یا " برخی از آیات قرآن از فصاحت و بلاغت بالاتری برخوردار نیست، و مربوط به روحیات و شجره ای است که این میوه از آن چیده شده است."

سپس آقای سبحانی خطاب به سروش می گوید:

آیا این جمله ها و نکته ها به هر نحوی که توجیه کنیم به ایمان جوانان کمک میکند یا خرمن

ایمان آنها را آتش میزند؟.

بعبارت دیگر، آیت الله سبحانی وظیفه دینی و تکلیف شرعی خود میداند که با کوچک ترین شک و تردیدی در باره اسطوره رسالت بمثابه یک حقیقت مطلق و نهائی به مبارزه بر خاسته و هر گونه نقد و بر رسی را توطئه استعمار و اجنبی معرفی نماید مبادا که خرمن ایمان جوانان را بآتش بکشد. زیرا که مسلم است که سحر زدایی از افسانه ها و اسطوره های دین بویژه اسطوره رسالت، ممکن است که دانایی و بینایی جوانان را بدنبال آورد، و به رهایی آنها از چنگال تاریکی منجر شده و منبر موعظه و قدرت از هم فرو پاشد.

در این میان آقای عبدالعلی بازرگان، مانند پدر گرامی شان که دینداری بود شبه حرفه ای و از مفاهیم علوم مهندسی از جمله ترمو دینامیک برای اثبات وجود خدا بهره میگرفت، نیز وارد در این بحث و جدل میشود و خطاب به سروش اظهار میدارد که:

قرآن «خدای نامه» است و یکسره از قول او ست، تردیدی نیست اما با ضمایر متکلّم وحده (من)، متکلّم مع الغیر (ما) یا غائب و در زمانهای مختلف روایت میکند، با این حال گاهی فرشتگان گوینده می شوند، گاهی انبیا؛ گاهی هم خود ما ( در سوره حمد، یا در خلال ر بناهای قرآن و بالاخره گاهی هم ابلیس! از

آن عجیب تر در مواردی هم زمین و آسمان و پوست بدن( فصلت 11، 21 و مشابه آن).

در اینجا البته آقای بازرگان از مرز اسرار و سحر میگذرد و اسطوره رسالت را جادویی میسازد. از یکطرف آقای سروش را که بشری بودن قرآن را عنوان کرده است، سرزنش نموده، از طرف دیگر اعتراف میکند که صدائی که از قرآن بگوش میرسد تنها صدای خدا نیست، که قرآن مجموعه ای ست از صدا های مختلف. از آن نه تنها صدای خدا بگوش بشر میرسد بلکه صدای فرشتگان، ما ( بشر)، انبیا ، اشیا و حتی از همه جالب تر صدای ابلیس نیز شنیده میشود. گویا چند صدائی بودن قرآن در حالیکه یکسره از قول خداست، به زعم آقای بازرگان یکی از معجزات حیرت انگیز قران است. اما اگر از تناقض این گفتار بگذریم، لازم به یاد آوری ست که چند صدایی بودن یک شخص یا یک گوینده، یک واقعیت روان پریشی ست. آیا آقای بازرگان منظورش اینست که خدا نیز در قرآن نقش چندین شخصیت مختلف از جمله شخصیت ابلیس را بازی میکند و از زبان او سخن میگوید؟ در چنین صورتی باید گفت نه تنها آیه های شیطانی مبنی بر والا دانستن بت های لات و عزی و منات و ستایش آنها واقعیت دارند، بلکه گویا خدا مبتلا به عارضه چند شخصیتی بوده است و خود از آن نا آگاه بوده است. بی جهت نیست که مردم دیار عربستان به دعوت محمد به تسلیم و اطاعت از خداوند یکتا با سوء ظن و بد گمانی می نگریستند. آیا نباید به آنها که یک روز محمد را بشکل فرشته و روزی دیگر ابلیس و روزی دیگر سنگ و درخت میدیدند، حق داد که یکسره در تعجب و حیرانی فرو رفته باشند؟ معلوم نیست که شنوندگان محمد باید از چه درجه از عقل و کمال برخوردار میشدند تا بتوانند صدای خدا را از ابلیس و یا از جماد و نبات و حیوان تشخیص دهند؟

البته این سبب نمیشود که آقای عبدالعلی بازرگان بر استقلال وحی از محمد اصرار نکند و شواهد و دلایل بسیاری از منابع دیگر برای رد ادعای آفرینش قرآن بوسیله محمد و الهی بودن اوامر و فرامین ثبت شده در آن ارائه ندهد. وی برای اثبات سخنگویی خدا به یک سری دیگر از نکات اسرار آمیز رجوع میکند، ازجمله « اُمی» بودن پیامبر و علم و دانش شگفت انگیز قرآنی که تنها میتواند ازعقل و خرد الهی تراوش کند، علم و دانشی که حتی بشر امروز توانا به درک آن نیست، اشاره میکند و با حیرت و تعجب می پرسد که:

مطالب علمی فراوان قرآن را که دور از ذهن معاصر ین پیامبر بوده است چگونه می توان توجیه کرد؟

آقای بازرگان بدون اینکه مشخصا به چند نمونه از آن مطالب علمی اشاره کند بهمین مناسبت کمی بعد میافزاید که:

اگر در گذشته های دور با فلسفه و کلام و عرفان و ادبیات، رسیدن به حقیقت و حیاتی بودن کامل قرآن، مشکل و محال می نمود، امروز از طریق علوم دقیقه، بخصوص ریاضیات و آمار و به کمک کامپیوتر و ابزار الکترونیکی، به نتایجی می توان رسید که با کنکاش های قابل چون و چرای عقل نظری، تفاوت اساسی دارد. در اینجا دیگر ذوق و سلیقه دخالتی ندارد و ارقام و اعداد قطعی، منصفان

را مجبور به تسلیم میکند.

بدون تردید غلو و مبالغه در قاموس دینداران حرفه ای و ادبیات اسلامی، پدیده تازه ای نیست. بنابر گفته بازرگان، یکهزار و چهارصد سال تعبیر و تفسیر، علم فقه و دانش کلام و فقاهت، هرگز در رمز و رموز کلام الهی گشایشی حاصل نشده است و حقیقت و حیاتی بودن کامل قرآن هنوز در بسته و دست نخورده مانده است. تنها در قرن بیست و یکم و با کمک تکنولوژی و بکار گیری ارقام ریاضی و کامپیوتر است که آنچه بشر تاکنون در زمینه علم و صنعت، از فیزیک انیشتنی گرفته تا نانو تکنولوژی و استرینگ تئوری، آموخته و کشف کرده است، همه و همه را پیش بینی شده در لابلای کلمات الهی میتوان یافت. کافی است که صفحات قرآن را وارد در مرکز اطلاعاتی کامپیوتر های بزرگ نمود تا بشر به معجزه قرآن و کلام الهی پی برد ( البته اگر مغز کامپیوتر دچار اختلال نگردد و علائم خطر بر صفحه کامپیوتر ظاهر نشود و آژیرها به صدا در نیایند). در آنزمان است که دانشمندان سراسر دنیا چاره ای جز تسلیم نخواهند داشت و یا به قول بازرگان مجبور به تسلیم میکند. چرا که میتوان نظرات و آرای فلسفه و کلام و عرفان و ادبیات را مورد چند و چون قرار دارد ولی ارقام و اعداد و حقیقتی را که آنها آشکار میسازند، هرگز نمیتوان مورد چون و چرا قرار دارد. چرا که به نظر آقای مهندس ارقام و اعداد مطلق هستند و ماورای هر گونه شک و تردیدی.

همچنانکه هنر نزد ایرانیان است و بس، فروتنی نیز نزد مسلمانان است و بس. آقای بازرگان مثل پدر گرامی یکی از نمونه های این نوع مسلمان است که از سر فرو تنی خالصانه بر آن اعتقاد است که تنها یک کتاب هست که در بر گیرنده ی تمام کتاب هائی ست که تا کنون بشر نوشته است و یا در آینده خواهد نوشت؛ که در برگیرنده ی همه دانش و دانستنی های بشر تا زمان حال است و آنچه در آینده خواهد دانست و یا کشف خواهد کرد.

اما گویا آقای بازرگان فراموش کرده اند که جهان اسلام بویژه دنیای عرب و عجم یک هزار و چهار صد سال است که خود را به امر و امیال الهی، همانگونه که بوسیله محمد ابلاغ گردیده است، تسلیم نموده و سر اطاعت فرو آورده اند. ده ها بار در روز پیشانی خود را به نشان اعتراف به ذلت و خواری خویش در برابر ذات الهی بخاک میسایند. غسل میکنند. وضو میگیرند. یکماه آزگار از صبح سحر تا غروب آفتاب هیچ نخورند و ننوشند. پیوسته تسبیح گردانند و ذکر خدا گویند و طلب مغفرت از ذات الهی کنند. تاثیر این تسلیم و اطاعت و تقلید و پیروی از احکام قرآنی را در کجا باید مشاهده نمود؟ در شیوه و راه و روش زندگی جوامع اسلامی؟ یا در فرهنگ و ادبیات، یا در پیشرفت حیرت انگیز در علم و تکنولوژی، یا در گردش نظام های آزاد و دمکراتیک و خود گردان یا در تکثیر و تولید مخترعین و دانشمندان، فیلسوفان و اندیشمندان در جهان اسلام؟

مسلم است که اگر به فقر و محنت و عقب ماندگی مادی و فرهنگی جهان اسلام اشاره شود، بی درنگ انگشت اتهام به سوی استعمار گران غربی دراز میشود. البته تا قیامت میتوان بیگانگان را مقصر و گناهکار دانست و شانه از زیر بار مسئولیت خالی نمود و به باور و ایمان به افسانه ها و اسطوره های دوران بدویت مباهات نمود. ولی واقعیت این است که این عالمان بعلم الهی بوده اند که جهان اسلام را پیوسته در کوری و تاریکی نگاه داشته اند و چیزی جز مدح و ثنا و گزافه گویی، تقلید و تبعیت در آئین دینی و سرکوب عقل و خرد انسانی و آزادی و آزاد زیستی را ترویج و تبلیغ نکرده اند. جوامعی که رهبران دینی و علمی شان بر آن عقیده باشند که آنچه هست و خواهد بود در یک جلد کتاب داده شده است، مردم آن جامعه را محکوم به زندگی در فقر مادی و فرهنگی نموده و آنها را چشم بسته و سلطه پذیر نگاه خواهند داشت.

مرگ امام و خاک بر سری ملت

iran-rowshanai — Thu, 29 May 2008 20:21:18 GMT

بمناسبت سال مرگ امام خمینی

امام

پدر ملت بود !

در روز شنبه سیزدهم خرداد سال 1368 زمانیکه امام دار فانی را وداع گفت، کشور سراسر غرق در سیاه شد. حزن و اندوه بر دلها مستولی و شیون و زاری آغاز گردید. شیفتگان امام به کوچه و خیابان ها ریختند و بعادت معمول سخت بخود زنی و عزا و شیون و زاری پرداختند. در این سوگواری میلیونها مردم ناله سر دادند که : خانه بی سر پرست و ملت بی پدر شد، بدون تو ای پدر ملت خاک بر سر شد.

آری این درد جانسوز، درد یتیمی، درد صغیری، درد بی کسی و درد بدبختی بود که ملت را عمیقا رنج و عذاب میداد. ملتی که پس از دو هزار و پانصد سال تاریخ هنوز به رشد و بلوغ نرسیده و همچون کودکی نیازمند سرپرستی پدر است باید هم که در مرگ پدر شیون و زاری مینمود و خاک بر سر خود می ریخت. چرا که امنیت و آسایشی را که در زیر سایه و در آغوش پدر احساس میکرد از دست رفته می دید. با مرگ پدر ناگهان آینده در پیشگاه ملت تیره و تار شده بود. هراس و وحشت، نگرانی و اضطراب سرا پایش را فرا گرفته بود. چرا که ملت هنوز خود را مستقل و خود مختار و بی نیاز از سر پرستی احساس نمیکرد.

البته که کودک صغیر کم حافظه است و فراموشکار. همه هر چه که پدر بوده است به دست فراموشی می سپارد. نه بد خلقی ها و نه بد اخلاقی ها و اخم و تخم ها ش به خاطرش خطور میکند، نه بیرحمی ها، نه خشونت ها ، نه بی کفایتی ها، نه دروغگویی ها، نه یاوه گویی ها، نه توپ و تشر ها و ستیزه جویی های به منطقش. فراموش میکند که پدر چون ار بابی مطلق گو و خود کام فرزندان خود را بیش از رعیتی نادان و صغیر بحساب نمی آورد. نه شماتت ها ش را بیاد میآورد و نه تهدید ها ش، نه سیلی ها ش ، نه تو دهنی ها ش و نه درد تازیانه ها ش را که بمحض ارتکاب کوچکترین اشتباهی گرده اش را زخمین و مجروح می ساخت. فرمان و امر و نهی او را، بجا یا نا بجا مبنی بر باید این و نباید آن باشی و در نتیجه پایمال شدن امیال و آرزوهایش و زیست بنده وارش از خاطرش زدوده میشود. وقتی پدر بستر مرگ میافتد، همه بدیها و زشتیها از ذهن کودک فرار میکند. از تنفر و نفرتی که باو داشته است حتی احساس شرم و گناه میکند. هر چه احساس تنفر و نفرت نسبت به پدر در زمان زندگیش بیشتر، احساس شرمندگی و گناه هنگام مرگش نیز بیشتر. باین دلیل تنفر و نفرت جای خود را به عشقی میدهد که تب ش بوجود ملت آتش میزند، جانش را می سوزاند. باین دلیل ملت وقتی جنازه پدر خمینی را به گورستان بدرقه میکرد، یک صدا ناله سر میداد که: خانه بی سر پرست و ملت بی پدر شد، بدون تو ای پدر ملت خاک بر سر شد.

اما در سالروز مرگ پدر ملت بد نیست نظری هرچند کوتاه به کارنامه ی این پدر که این گونه ملت در مرگش غرق در حزن و اندوه فرو رفتند، اندازیم، به آن امید که درد و غم بی پدری را به فرصتی برای رسیدن به رشد و بلوغ و کسب استقلال و خود مختاری مبدل سازیم و بجای عزا و سوگواری به پایکوبی و شادی بپردازیم.

این پدر وقتی در بهمن ماه 1357 بر دوش ار فرانس به ایران وارد شد، مردم همچون فرزندانی که از غیبت پدر سال های طولانی محروم بوده اند، هر چه که در دست انجام داشتند بزمین گذاردند و غرق در شادی و سرور به استقبال او شتافتند. با اطمینان و اعتمادی که به تقدس و زهد و فضیلت، پاکی و سادگی و خاکی بودن خصلت وی داشتند، سرنوشت خود را در کف او نهادند. امید باو بستند و همه قدرت را باو سپردند که درخت نو نهال آزادی را آبیاری نموده و بارور سازد؛ که حقوق اساسی و انسانی آنها را که بوسیله شاهان سفاک و ستم پیشه پایمال شده بوده است، به آنها باز پس گرداند؛ که آزادی بیان و عقیده را بمثابه جزء لاینفک حقوق انسانی به رسمیت شناخته و تحت هیچ بهانه ای آنرا زیر پا نگذارد؛ که اراده ملی را حاکم و همه احاد و افراد را در مقابل تبلور آن، یعنی قانون برابر سازد؛ که همچون گذشته بی دلیل و موجب مردم را دستگیر و بدون دفاع و محاکمه، متهم و محکوم ، تنبیه و مجازات و شکنجه نکند و سپس بدار و جوخه های اعدام نسپرد؛ که کمبودها را از نان و آب گرفته تا خانه و کاشانه، بر طرف سازد؛ که فقر و محنت از بیخ و بن بر کند؛ که ثروت، منابع ملی، در آمد و فرصتها را عادلانه توزیع نموده و در راه بهبود زندگی ملت بکار گیرد و حساب و کتاب آنها را به گونه ای شفاف و بدون خدشه در خدمت مردم نگاه دارد و سرانجام نظام عشق و دوستی و صلح و صفا را بر قرار سازد.

اما چیزی نگذشت که این پدر، ریاکار و مکار، حیله گر و نیرنگ زن از کار درآمد؛ بزودی کاشف بعمل آمد که او از برای چیز دیگری آمده است؛ که آمده است حکومت دین را بر سراسر جهان مستقر سازد؛ که حکومت آسمانی و ملکوتی را در ادامه رسالت پیامبر اسلام بنیان گذارد، با کفر و باطل بجنگد و با عجب و خود بینی، یعنی با تکبر و استکبار جهانی در افتد؛ که او را خدا شخصا به مسند قدرت نشانده است، نه مردم؛ که او از برای تحصیل رضای خدا آمده است نه خشنودی مردم، که او از طرف خدا ولایت دارد ؛ که او در برابر خدا مسئول است و نه در برابر مردم؛ که مردم خود فاقد شعورند که سرنوشت خود تعیین و بر سرزمین خود حکم رانی کنند؛ که آنها مقلدند و نادان و نابینا. رهرو آنها مجتهدین هستند و آیت الله ها و حجت الا سلام ها؛ که قانون نه تبلور اراده مردم که جلوه اراده خداست؛ که قانون کلام خدا، کتاب قرآن است که تنها قابل فهم و درک علما و مجتهدین و مدرسین حوزه های علمیه است.

آری امام خود را نماینده و برگزیده خدا و عامل اجرائی اراده لایزال او نامید. باین ترتیب ملت را به تسلیم و اطاعت مطلق فراخواند و حکومت خود را حکومت مطلقه الله نام گذاری نمود. البته نه نشانی ارائه داد و نه معجزه ای آورده بود و نه دلیل و برهانی که او برگزیده خدا است. ضرورتی هم نداشت. به پیروی از پیامبر عظیم الشان اسلام، تیغ و تازیانه بدست گرفت و به موجب کوچکترین سوء ظنی به اجرای حد و حدود الهی پرداخت. به جرم جنگ و محاربه با خدا بر چه گرده ها که تازیانه نزد و چه سر ها از تن جدا نساخت. در بر پا داری حکومت مقدس دین در آغاز و بدون درنگ سران ارتش شاهی را که از سر خوش خدمتی به فرمانروای خود خیانت نموده و اسلحه های خود بر زمین گذارده و خود را تسلیم نموده بودند، بدون باز پرسی و اثبات گناه و یا ارتکاب جرمی، در دادگاه الهی محکوم به محاربه با خدا گردیده، مفسد فی الارض شناخته شده و یکی پس از دیگری به جوخه های اعدام سپرده شدند. بدین ترتیب، پدر ملت با اراده ای تسخیر ناپذیر، حکومت الهی را بر اساس قهر و قدرت، خشم و خشونت، انتقام و خونریزی بنیان گذارد.

در حاکم ساختن احکام الهی، پس از سرکوب زنان آزاده و اسیر ساختن آنان در بند حجاب و مقنعه، سر فرزندان دلیر و انقلابی را از تن جدا ساخت. سپس سر لیبرال و ملی گرایان و بعد به تار و مار ساختن هموطنان کرد و ترک و ترکمن و بلوچ و عرب، در چهار گوشه کشور پرداخت. ایران را بسبک شاهان جبار به ملک خصوصی خود تبدیل نمود. نظام تسلیم و تبعیت مطلق و فرمانروایی و فرمانبرداری را بر قرار ساخت. اما این آغاز کار بود

پدر ملت چون جادو گران، شعبده بازیهای بسیاری براه انداخت: با انقلاب فرهنگی دانشگاه های کشور را که دژ تسخیر ناپذیر آزادی و وجدان بیدار جامعه شناخته شده بود، ویران ساخت و بر ویرانه های آن دانشگاه اسلامی را بنیان گذارد. با تسخیر لانه جاسوسی و 444 روز پذیرائی مجانی از جاسوسان، رقبای قدرت را از میان برداشت. فضای کشور را هرچه بیشتر غرق در تاریکی و خفقان ساخت، و سپس جاسوسان را صحیح و سالم ، همراه بیش از 14 میلیارد دلار تقدیم استکبار جهانی نمود. آنگاه ارتش عراق را به شورش دعوت و فتوا ی سرنگونی صدام حسین را صادر نمود. صدام که بخاک ایران تجاوز نمود و آتش جنگ را بر افروخت، پدر ملت باستقبال جنگ بمثابه یک برکت الهی شتافت و چه خوشآمد ها بجنگ نگفت.

در این دوران، زندگی شد جنگ و جهاد و شهادت برای تحصیل رضا و خشنودی خدا و سر بلندی اسلام. خون و خونریزی شد نشانه طهارت ، تقدس و پاکی. پدر معبد خون در بهشت زهرا بر پا ساخت و مردم را به پرستش خون وا داشت و زشت ترین خصال حیوانی نهفته در انسان از جمله درنده خویی و انتقام جویی را بیدار و به مثابه اساسی ترین ارزشهای اسلامی پروش داد. هشت سال جنگ و خونریزی، تخریب و ویرانی را ادامه داد. صدها هزار نفر از جوانان کشور در خون خود غوطه ور شدند و صدها هزار دیگر مصدوم، علیل و افلیج گردیدند. اما پدر رویای تسخیر قدس از راه کربلا را در سر می پرور اند و در این راه در پی براندازی کفر و باطل نیز بود. باین دلیل بی مهابا ثروت و دارایی ملت را صرف هزینه جنگی خونین و تهی از معنا و مفهوم و رویایی نمود. حتی به قولک های پس انداز کودکان نیز رحم نیاورد. پدر دست رد بر سینه هرگونه مذاکره و پیشنهاد صلح نهاد و جنگ را ادامه داد. صدام حسین نیز چه بمب ها که بر سر مردم نریخت، چه خانه ها و کاشانه ها، چه شهرها، چه تاسیسات صنعتی و اقتصادی که ویران نساخت. چه مردمانی را که آواره و سرگردان نکرد.

آنگاه ناگهان، پدر یک چرخش صد و هشتاد درجه ای زد: از سرنگونی صدام خون آشام، از برقراری نظام عدل و عدالت الهی در سراسر جهان، از جنگ با کفر جهانی، از تسخیر قدس از راه کربلا، جنگ، جنگ تا پیروزی – یعنی از یاوه های خود دست برداشت و با امضای قرار داد صلح اعلام نمود که مجبور شده است جام زهر را نوش جان کند. سپس مباشران و کارگزاران پدر ملت، شکست شرم آور را یک پیروزی شگفت انگیز برای پدر خواندند.

اما سفاکی و بیرحمی این پدر خونخوار به ضرب و مثال هم هرگز در نیاید. هم چنانکه بساط جنگ در حال بر چیده شدن بود، بمنظور خاموش ساختن هرگونه اعتراض و مقاومتی و سبک ساختن بار شکست مفتضحانه خویش و فرا افکنی مسئولیت، هزاران تن از بهترین فرزندان شجاع کشور را که در زندان ها دوران محکومیت خود را به جرم مقاومت در برابر حکومت دین می گذراندند، شبانگاه از اسارت گاه ها بیرون کشیده و به جوخه های اعدام سپرد. باین ترتیب پدر ملت دست خود را به جنایتی تاریخی آلوده و دامن ننگین حکومت دین را هر چه بیشتر ننگین ساخت. حتی جانشین خود آیت الله منتظری نیز تاب تحمل چنین بیرحمی و خشونتی که به نام دین اسلام اعمال میگردید ، نیاورد و لاجرم به مخالفت و اعتراض برخاست. اما پدر بی درنگ او را چون کهنه حیض ننگین ساخت و بجرم همکاری با شیاطین و ضد انقلابیون لیبرال و منافق و محارب با خدا از جانشینی خویش خلع نمود. گویا پدر ملت پس از ده سال کشتار جوانان و سنگسار زنان، جنگ و خونریزی و تخریب و ویرانی ماهیت دین اسلام را بکفایت آشکار نساخته بود که حکم قتل سلمان رشدی را بجرم اهانت به ناموس اسلام صادر نمود.

باید گفت که این پدر سفیه در تایید و تصدیق نظریه شرق شناسان مبنی بر اسلام دین محمد شارلاتان، از هیچ چیز فروگذار نکرد. این پدر، نسخه ای بود از پیامبری عرب، ستیزه جو و مکار. نه تنها دروغگو و یاوه سرا بود بلکه جنایتکار و خیانتکاری بی مثال نیز و باین نام است که در تاریخ تا ابد زنده خواهد ماند.

سوگواری در مرگ این پدر است که تراژدی ست. نه مرگ پدر. اما شاید از سر احساس گناه، و یا از سر شرم است که اندوهگین میشویم. چرا که مسئول واقعی نه او که خود هستیم. چرا که او پدر نبود، خود او را پدر کردیم و سرنوشت خود بدست او سپردیم. باو اطمینان و اعتماد نمودیم . همه امید ها بدو بستیم و همه نیروی خود را، هر چه داشتیم در او نهادیم. هرچه او بیشتر شد خود کمتر شدیم. هر چه او را بزرگتر کردیم خود را بیشتر تحقیر نمودیم. هرچه که نداشتیم در ا او یافتیم، از غرور و قدرت تا دانش و آگاهی. سرانجام او را به چنان هیولایی تبدیل نمودیم که هنوز از شنیدن نامش لرزه بر اندام مان افتد و هراسناک شویم. چه او بی گناه ست. و گناهکار مائیم. اگر این پدر جلوه طهارت و پاکی نبود چگونه میتوانستی بر او اشک ریزی؟ شاید بر این گناهکاری ست که مردم ما اشک میریختند، بی تابی میکردند، جامه خود میدریدند و بسر و سینه خو میکوبیدند؟ شاید هم در نتیجه بیداری از فریب بود که ملت حاضر به جدایی از جسد پدر در روز سیزدهم خرداد 1368 نبود و برای تیکه پاره کردنش هجوم میبردند. چون هر چه از خود در او نهاده بود، پدر داشت با خود به عدم و نیست میبرد و تهی دست رهایشان می ساخت. شاید برای تهی بودن دستهای خود بود که مردم اشک میریختند؟ به خانه ویرانی که به ارث برده بودند، به فرزندان و جگر گوشه هایی که از دست داده بودند؟ شاید که از شوق بود که ملت اشک می ریخت، شوق رهایی و آزادی از سلطه پدری بیرحم و سفاک؟ بی پدری سعادتی بود که ملت برای اولین بار تجربه میکرد. اما سعادتی که بدان ملت هنوز آگاه نبود. باین دلیل یک صدا ناله سر میدادند که: خانه بی سر پرست و ملت بی پدر شد، بدون تو ای پدر ملت خاک بر سر شد.

بحران قدرت یا بحران دین

iran-rowshanai — Sat, 10 May 2008 14:26:41 GMT

بحران قدرت

یا

بحران دین

حضور دین در زندگی روزمره

iran-rowshanai — Mon, 28 Apr 2008 23:55:51 GMT

حضور دین

در زندگی روزمره

زمانی بود که به حضور دین در زندگی روزمره خوشامد میگفتی. منتظر بودی که از راه برسد. آن زمان زمانی بود که دین لباس پلیس و آژان و پاسدار به تن نکرده بود. دهانت را بو نمیکرد. با موی سر پسران و گشادی و تنگی شلوار شان و یا چارقد زنان و کوتاهی و بلندی مانتو شان سرو کاری نداشت. دینداری فصلی بود. در روزهای عاشورا و تاسوعا و احیا و ماه رمضان، حضورش فراگیر میشد. سپس کمرنگ میشد و حضور قابل لمسی نداشت تا فصل آینده. آن روزها که حضور دین در زندگی روزمره باوج خود میرسید و همه چیز را تحت تاثیر خود قرار میداد در عین حال فرصت هایی را بوجود میآورد برای گردهمایی، برای باخبر شدن از در و همسایه. برای غیبت و خوش و بش کردن. آئین دینداری مزاحمتی در زندگی روزمره ایجاد نمیکرد. اگر دوست داشتی، به آداب و آئین دینی تن میدادی. مراسم طهارت و غسل جنابت را بمنظور عبادت روزانه بجا میآوردی. سهم امام و ذکات سالیانه را پرداخت میکردی و اگر مال و مکنت و ثروتت زیاد میشد به سفر حج میرفتی و حاجی میشدی کلی بر اعتبار و منزلت خود میافزودی. اگر حجاب را دوست داشتی بسر میکشیدی. بی حجابی هم جرم نبود. از نظاره زیبائی های انسانی محروم نبودی. آرایش و پالایش ممنوع نبود. موهای افشان و نمایان ساختن رخ زیبا و اندام برازنده، جرم و جنایت نبود. مرزهای حلالی و حرامی گاهی بسیار مخدوش بود. تفریحات روزانه و شبانه، کافه ها و کا باره ها، رستورانها آزاد بودند. در آنزمان حضور دین در زندگی بسیار محدود و ضعیف بود. فقها به منبر وعظ و روضه و خطبه و فعالیت های حوزه ای راضی بودند. دین توی خانه بود و در مسجد. در آنزمان دین بر تخت پادشاهی تکیه نزده بود و تاج شاهی را بر سر نگذاشته بود. دین ملجاء بود و پناهگاه. دلبخواهی بود، نه اجباری.

با فرو ریختن تخت و تاج پادشاهی، دین قدرت شد و بر اریکه فرمانروایی نشست. با حذف و نابودی مقاومت و مخالفت، قهر و قدرتش بیشتر و خشم و خشونت ش افزون تر گردید. بهمان میزان نیز بندهای اسارت و بندگی گسترده تر گردید. این زمان را دین داستان دیگری است. امروز مکانی وجود ندارد که دین در آن حضور نداشته باشد. در آن زمان دین تنها در زندگی خصوصی حضور داشت آنهم برضایت آنکه نیازمند ش بود. حال آنکه امروز حضور دین بر زندگی خصوصی و اجتماعی سلطه مطلق افکنده است. دین دیگر عزا داری و روزه و نماز نیست. امروز دین همه چیز است و همه چیز دین است. دین قانون است و قانون دین. ولایت فقیه هست و مجلس شورای اسلامی. دین در کلیه اداره جات، کارخانجات، در سازمانهای نظامی، پلیسی و جاسوسی، در نظام آموزش و پرورش، علوم دانشگاهی، در کوچه و خیابان، حضور دارد. و نیز در کافه و رستوران، در اتوبوس و مترو و در دریا و استاد یوم ورزشی و در قله کوهستانها. بقول معروف در هر سوراخ و درزی که پنهان شوی، دین تو را می جوید. تنها در طهارت و نجاست، غسل و تیمّم نیست که باید تابع باشی و تقلید کنی، بلکه در تمامی امور زندگی، از فکری و معنوی و اخلاقی گرفته تا مادی و مادیات و دنیوی، از چگونگی ظاهر شدن در جماعت تا آنچه که باید بشنوی و یا ببینی. بگذریم از گفتن و نوشتن. از نوشیدن و شادی کردن. وای اگر خانه نشین باشی و تنها مونس تو شود تلویزیون یا رادیو. که در اصل چیزی نیستند مگر ابزار سلطه افکنی و فرمانروایی. نظام در تولید چیزی باید شرکت جوید که پیوسته آنرا نفی کرده است و بر علیه آن تحت عنوان حرام و گمراه کننده فتوا داده است: تفریحات و سرگرمی ها. مذهب ما پیوسته گریستن را تشویق کرده است ، که شیون و زاری اجر و پاداش الهی دارد، بویژه برای امامان شهید معصوم و مظلوم. این در اصل به معنای نفی شادی و طرب و سرگرمی است. بآن دلیل که سبب غفلت شود از اندیشه به ذات الهی. این تضاد البته که حل شدنی است. وقتی مذهب قدرت شد، تلویزیون و رادیو لباس حرامی از تن بیرون آوردند ، بد به خوب و حرام به حلال تبدیل و استفاده ابزاری از آنها مشروع شود. آنرا بعنوان وسیله تبلیغ و تحمیق بکار گرفتند. سرگرمی شد پند و اندرز، شد اخبار خوب و خوشایند، حاکی بر رفاه و امنیت اجتماعی، پیشرفت و آبادانی- حیرت آور و خیره کننده در سراسر جهان، شد عبادت و نیایش، هر روز صبح سحر و نیمه ی روز و غروب افتاب و نیز شیون و زاری و عزاداری که مکان خاص خود را دارا ست در تولید و عرضه سرگرمی. چه نوحه های دردناک، چه ناله ها و زاری ها، چه ضجه و مویه ها ، چه هق هق گریه های سوزناک که نشنوی. آن روزها روزهای افسردگی است، روزهای بیزاری از زندگی ست و اشتیاق بستن بار سفر ابدی.

بعبارت دیگر، از رادیو و تلویزیون چیزی جز مذهب برون نیاید. در تلویزیون برنامه ای وجود ندارد که تحت تاثیر و در کنترل مذهب نباشد. چه برنامه جدی و چه شوخی و سرگرمی. در آنها که تولید بومی ست، کنترل مذهب یک امر طبیعی ست. آن برنامه ها که تولید خارجی ست، ویرایش و بازسازی شوند بر اساس معیارهای مذهبی. رادیو و تلویزیون چیزی جز یک بلند گوی تبلیغاتی نیست. اینست که مردم به گیرنده های ماهواره ای پناه برند، ولی مذهب تحت تعقیب شان قرار دهد، وسایل را ضبط و جریمه اخاذی کند. اخیرا نیز مذهب با چکمه های آهنین ش وارد در قلمرو اینترنت شده است. چنان وحشت زده و هراسناک گردیده است که فراخوان نام نویسی کلیه سایتها را اعلام داشته است. البته که متخلفان تعقیب و به جرم اخلال و توطئه در براندازی حکومت و اشاعه ادبیات گمراه کننده و ضد اخلاقی دستگیر، محاکمه و مجازات شوند.

محال است که به حضور مطلق و بلامنازعه مذهب آگاه باشی، احساس خفگی و تنگی نفس نکنی. که احساس گوسفندی نکنی. مذهب که قدرت میشود همانند بختک بر تو فائق شود. هم بر زندگی خصوصی ات سلطه افکند و هم بر زندگی اجتماعی. فرد و افراد باید کردار و گفتارش را همراه سازد با قواعد و قوانین مذهبی. زمانی بود که اگر مرتکب گناهی میشدی، نوشیدنی های سکر آور صرف میکردی و یا موی و زلف خود افشان میکردی و در زیر حجاب پنهان نمیداشتی، در برابر خدائی که بآن باور داشتی احساس گناه میکردی. البته امید هم به بخشایش داشتی. اما امروز وای اگر گرفتار شوی تحت تاثیر نوشابه های سکر آور. باید که تازیانه های مهر و محبت اسلامی را بر گرده ات تحمل کنی تا بدانی که امر الهی چون و چرا پذیر نیست و ارتکاب گناه جرم است. ارتکاب گناه، قانون شکنی است. مذهب وقتی قدرت میشود. فرد را تحت اختیار خود میگیرد. اجتناب از گناه اجباری میشود. باین ترتیب مذهب اراده آزاد را از فرد میرباید و در انقیاد خود در آورد. وقتی مذهب سیاست میشود و قدرت، همه چیز تبدیل و تقلیل می یابد بیک چیز. هویت میشود مذهب. فرهنگ میشود مذهب. علم و صنعت و تکنولوژی میشود مذهب. در نتیجه انسان هائی که در تحت سلطه مذهب زندگی میکنند به انسانهای یک بعدی تبدیل میشوند. اجتناب از دیدن و شنیدن آنچه درست و راست است، میشود جزء سرشت انسانی، تنها تایید و حمد و ثنا است که از او انتظار میرود و باین ترتیب توانائی نفی و مقاومت در او کشته میشود. شکی نیست که چنین موجودی نزدیکتر به حیوان است تا به انسان.

اما تاریخ را باید دید که چگونه به قضاوت نشیند حکومت مذهب را. بر سرنگونی ا ش در اروپا پس از قرنها حکومت، شهادت دهد. شک و تردیدی نباید داشت که روزی نیز سلطه مذهب در کشور ما به پایان رسد. این یک پیش بینی پیامبرانه نیست بلکه یک ضرورت تاریخی ست. در دوران مدرن هم شاهد فرو ریزی حکومتهای ایدئولوژیک در اروپای شرقی یکی پس از دیگری بوده ایم. کشور چین بقای خود را از طریق دور شدن از ایدئولوژی و تطبیق با نظام داد و ستد جهانی، تامین و تبدیل بیک قدرت جهانی کرده است. آنچه که سرانجام نقطه پایان را به حکومت مذهب در کشور ما میگذارد، روشنایی و بینایی جمع است. زمانیکه دین بعنوان ملجاء و پناهگاه از دین بعنوان قدرت سلطه جو در ذهن جامعه از یکدیگر متمایز شود و این فهم نیز که جایگاه دین خانه و کاشانه است نه بارگاه قدرت، تاریکی پایان و بینایی و دانایی چیره خواهند یافت. جمع از خرافات و خرافه پرستی دست شوید. ایمان به اصل و اصول را بر اجرای فروع ترجیح دهد. اولی بآزاد سازی انجامد و دومی به اسارت و بندگی.

شک نیست که تغییرات از این نوع طولانی ست بلحاظ زمانی. کار امروز و فردا نیست. دو چیز این سرنوشت محتوم دین را تسریع خواهد کرد. هر چه حکومت دین طولانی تر شود تجربه آن تلخ تر گردد. جمع دیگر مجبور نیست از طریق استدلال های انتزاعی از خلسه دین بهوش آید. امروز بیش از همیشه، دین ماهیت شر زا و ستم پیشه خود را روشن ساخته است. هر جا که دین است خون است و خونریزی. قهر است و خشونت، تخریب است و ویرانی. قهر و خشونت دینی، دوست و دشمن، کوچک و بزرگ، پیرو جوان و یا زن و مرد نمی شناسد. مذهبی خون ریزد تا آخرین قطره خون خویش. اینست جهاد و شهادت. در دین، شهادت یعنی سعادت نهائی، ویا زندگی ابدی در نابودی ست و در هیچ انگاری. اما زمانیکه جمع از رخوت دین بهوش آید، بر علیه بیرحمی و شقاوت دینی، بر علیه تخریب و خونریزی برخیزد. چه تعجب که در هیچ یک از کشورهای اسلامی هرگز جمعی بر علیه کشتار و سلاخی مسلمان علیه مسلمان بر نخواسته است و عملیات انتحاری را محکوم نکرده است. روشن است که هنوز به واقعیت شهادت و پوچی آن بینا نشده اند. بهمین دلیل نیز هنوز بر آن باورند که اجرای فروع و احکام فقاهتی لازمه ی رستگاری ست. اما زمانی که جمع بینا شود به عدم نیاز خداوند به سجده و رکوع و ذکر دائمی، ستایش کند نه خدائی را که نیازمند حمد است و تسلیم و اطاعت و بندگی، بلکه خدائی که صلح و آشتی جوید نه جهاد و شهادت و خونریزی، آنزمان شتاب است بسوی آزادی و برقراری یک حکومت انسانی، بنام انسان برای انسان. حکومت، دون شان دین است و ذات الهی. در برابر حکومت تاریکی و الهی، همیشه یک جنبش روشنگری بمنصه ظهور آمده است، جنبشی بر اساس نفی دین و قدرت، مرگ و تاریکی، که خوشآمد گوید به زندگی بعنوان چیزی خوب و دوست داشتنی.